موسوعة الإمام الخميني 48 (آداب الصلوة( آداب نماز)) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٢٩ - فصل پنجم در بيان محافظت عبادت از تصرّف شيطان است

مواظبت بر اين معاجين الهيه است.

البته معجونى كه با دست ديو پليد و تصرّف نفس سركش فراهم آمد، جز خُلق شيطانى از آن زاييده نشود؛ و چون قلب در هر حال از آنها تغذّى مى‌نمايد و آنها صورت باطنيّه نفس شوند، پس بعد از چندى مداومت، انسان يكى از وليده‌هاى شيطان شود كه با دستِ تربيت و در تحت تصرّف او نشو و نما نموده، و چون چشم ملكى بسته شود و چشم ملكوتى باز گردد خود را يكى از شياطين مى‌بيند و در آن حال جز خسران نتيجه‌اى نبرد و حسرت‌ها و افسوس‌ها به حالش سودى نبخشد.

پس سالك طريق آخرت در هر رشته از رشته‌هاى دينى و طريقه‌اى از طريقه‌هاى الهى هست اوّلًا، بايد با كمال مواظبت و دقّت، چون طبيبى بامحبت و پرستارى پرشفقت، از حال خود مواظبت نمايد و عيوب سير و سلوك خود را تفتيش و مداقّه كند. و ثانياً، در خلال آن از پناه بردن به ذات مقدّس حق جلّ وعلا در خلوات، و تضرّع و زارى به درگاه اقدس ذوالجلال غفلت نورزد.

خداوندا! تو خود حال ضعيف و بيچارگى ما را آگاهى؛ مى‌دانى كه ما بى‌دستگيرى ذات مقدّس تو، از دست دشمنى به اين قوّت و قدرت كه طمع به انبياء عظام و كمّل اولياء والامقام بسته راه گريزى نداريم، و اگر بارقه لطف و رحمت تو نباشد، ما را اين دشمن قوى‌پنجه به خاك هلاكت افكند و به تيه ظلمت و شقاوت گرفتار كند. تو را به خاصّان درگاهت و محرمان بارگاهت قسم مى‌دهم كه از ما متحيّران وادى ضلالت و افتادگان بيابان غوايت دستگيرى فرما و قلوب ما را از غلّ و غشّ و شرك و شكّ پاك فرما، إنَّكَ وَلِيُّ الهِدايَة.