موسوعة الإمام الخميني 48 (آداب الصلوة( آداب نماز)) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٢٧١ - فصل دوم در بعض آداب استعاذه است

شرّ اين راهزن نجات نيافته و در اخلاق و اعمال بلكه عقايد قلبيه از شيطان تبعيت و تقليد نموده‌اند. اگر درست پناه برده بوديم از شر اين پليد، ذات مقدس حق تعالى كه فيّاض مطلق و صاحب رحمت واسعه و قدرت كامله و علم محيط و كرم بسيط است ما را پناه داده بود و ايمان و اخلاق و اعمال ما اصلاح شده بود. پس، بايد دانست كه هرچه از اين سير ملكوتى و سلوك الهى باز مانديم، به واسطه اغواى شيطان و واقع شدن در تحت سلطنت شيطانيه، از قصور يا تقصير خود ما است كه به آداب معنويه و شرايط قلبيه آن قيام نكرديم؛ چنانچه در تمام اذكار و اوراد و عبادات كه به نتايج روحيه و آثار ظاهريه و باطنيه آنها نائل نمى‌شويم براى همين دقيقه است. از آيات شريفه قرآنيه و از احاديث شريفه معصومين عليهم السلام آداب كثيره استفاده شود كه تعداد همه آنها محتاج به فحص كامل و اطاله كلام است، و ما به ذكر بعض آنها اكتفا مى‌كنيم.

يكى از مهمّات آداب استعاذه، «خلوص» است؛ چنانچه خداى تعالى از شيطان نقل فرمايد كه گفت: «فَبِعِزَّتِكَ لَأُغْوِيَنَّهُمْ أَجْمَعِينَ^ إِلَّا عِبادَكَ مِنْهُمُ الْمُخْلَصِينَ‌»[٤٣٠]. و اين «اخلاص»، به حسب آنچه از كريمه شريفه ظاهر شود، بالاتر از اخلاص عملى است، چه عمل جوانحى يا جوارحى؛ زيرا كه به صيغه مفعول است؛ و اگر منظور، اخلاص اعمالى بود، به صيغه فاعل تعبير مى‌شد. پس، مقصود از اين اخلاص، خالص شدن هويت انسانيه به جميع شؤون غيبيه و ظاهريه است كه اخلاص عملى از رشحات آن است. گرچه در ابتداء سلوك براى عامّه اين حقيقت و لطيفه الهيه حاصل نشود مگر به شدّت رياضات‌

[٤٣٠] -« پس به عزّت تو قسم همه آنها مگر بندگان مخلص تو را گمراه خواهم كرد».( ص( ٣٨): ٨٢- ٨٣)