موسوعة الإمام الخميني 48 (آداب الصلوة( آداب نماز)) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٢٦٩ - تكميل بيان آنكه تمام نماز بين حق و خلق منقسم است

و بدين مقياس در هر يك از احوال و افعال صلاتى براى حق تعالى حقى است كه عبد بايد به آن قيام كند كه آن، آداب عبوديت است در آن منزل؛ و براى عبد حظّ و نصيبى است كه پس از قيام به ادب عبوديت، حق تعالى عنايت فرمايد به لطف خفىّ و رحمت جلىّ. و اگر خود را در اين ميقات‌هاى الهيه از عنايات خاصّه محروم ديد، بداند كه به آداب عبوديت قيام ننموده. و علامت آن براى متوسّطين آن است كه لذت مناجات و حلاوت عبادات را ذائقه قلب نمى‌چشد و از بهجت و سرور و انقطاع به حق محروم شود؛ و عبادتى كه از لذت و حلاوت خالى باشد، روحى ندارد و قلب را از آن استفاده‌اى نباشد.

پس اى عزيز! قلب را به آداب عبوديت مأنوس كن و به ذائقه روح حلاوت ذكر خدا را بچشان. و اين لطيفه الهيه در ابتداء امر، به شدت تذكّر و انس با ذكر حق حاصل شود؛ ولى در ذكر، قلب، مرده نباشد و غفلت بر آن مستولى نشود. و چون با تذكّر قلب را مأنوس نمودى، كم كم عنايات ازليه شامل حالت گردد و فتح ابواب ملكوت بر قلبت گردد. و علامت آن تجافى از دار غرور و انابه به دار خلود و استعداد براى موت قبل از رسيدن موت است‌[٤٢٧].

بار الها! از لذت مناجات و حلاوت مخاطبان خود ما را نصيبى عنايت فرما، و ما را در زمره ذاكران و جرگه منقطعان به عزّ قدس خود قرار ده، و دل مرده ما را حياتى جاويدان بخش و از ديگران منقطع، و به خود متوجّه فرما. إنّكَ وَلِيُّ الْفَضْلِ و الإنعام.

[٤٢٧] - ر. ك: مكارم الأخلاق، ج ٢، ص ٣٤٠؛ كنز العمّال، ج ١، ص ٧٦، حديث ٣٠٢.