موسوعة الإمام الخميني 48 (آداب الصلوة( آداب نماز)) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٢٦٧ - فصل اوّل مراتب قرّاء در قرائت نمازى

تا حمد و ثنايى براى آنها واقع شود. و در تفسير اين سوره مباركه بيان تفصيلى اين لطيفه الهيه خواهد آمد. ان شاء اللَّه تعالى.

ركن سوم «تعظيم» است. و آن در «الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ‌» حاصل شود. چون عبد سالك الى اللَّه در ركن «تحميد» محمدت را به حق تعالى منحصر كرد و از كثرات وجوديه سلب كمال و تحميد نمود، به افق وحدت نزديك شود و چشم كثرت‌بينى او كم كم كور شود و صورت رحمانيت، كه بسط وجود، و رحيميت، كه بسط كمال وجود است، بر قلب او تجلّى كند و حق را به دو اسم محيط جامع كه كثرات، در آن مضمحل است توصيف كند؛ پس، به واسطه جلوه كمالى، قلب را هيبتِ حاصل از جمال دست دهد؛ پس، عظمت حق در قلب او جايگزين شود.

و اين حال چون تمكين يافت، به ركن چهارم منتقل شود كه آن، مقام «تقديس» است كه حقيقت تمجيد است؛ و به عبارت ديگر؛ تفويض امر، الى اللَّه است. و آن، رؤيت مقام مالكيت و قاهريت حق، و فرو ريختن غبار كثرت، و شكستن بت‌هاى كعبه دل، و ظهور مالك بيتِ قلب، و تصرّف نمودن آن را بى‌مزاحم شيطانى است. و در اين حال، به مقام خلوت رسد و بين بنده و حق حجابى نباشد و «إِيَّاكَ نَعْبُدُ وَ إِيَّاكَ نَسْتَعِينُ‌» در آن خلوت خاص و مجمع انس واقع شود. و از اين جهت فرمود: «هذا بَيْني وَبَيْنَ عَبْدي». و چون عنايت ازلى شامل حال او شود و او را به خود آرد، استقامت به اين مقام و تمكين آن حضرت را خواهان شود بقوله: «اهْدِنَا الصِّراطَ الْمُسْتَقِيمَ‌». ولهذا «اهْدِنَا» تفسير شده به:

«ألْزِمْنا وَأدِمْنا وثَبِّتْنا»[٤٢٤]. و اين، براى آنان است كه از حجاب بيرون آمده و به‌

[٤٢٤] - التفسير المنسوب إلى الإمام العسكري عليه السلام، ص ٤٤، حديث ٢٠؛ معاني الأخبار، ص ٣٣، حديث ٤.