موسوعة الإمام الخميني 48 (آداب الصلوة( آداب نماز)) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٢٣٥ - فصل سوم در طريق استفاده از قرآن شريف

ابواب معارف و حِكَم بر قلبت مفتوح گردد. و آن، آن است كه به كتاب شريف الهى نظر تعليم داشته باشى و آن را كتاب تعليم و افاده بدانى، و خود را موظف به تعلّم و استفاده بدانى. و مقصود ما از تعليم و تعلّم و افاده و استفاده آن نيست كه جهات ادبيت و نحو و صرف را از آن تعليم بگيرى، يا حيث فصاحت و بلاغت و نكات بيانيه و بديعيه از آن فراگيرى، يا در قصص و حكايات آن به نظر تاريخى و اطلاع بر امم سالفه بنگرى؛ هيچ‌يك از اينها داخل در مقاصد قرآن نيست و از منظور اصلى كتاب الهى به مراحلى دور است.

و اين‌كه استفاده ما از اين كتاب بزرگ، بسيار كم است، براى همين است كه يا به آن، نظر تعليم و تعلم نداريم- چنانچه غالباً اين‌طوريم؛ فقط قرائت قرآن مى‌كنيم براى ثواب و اجر، و لهذا جز به جهت تجويد آن اعتنايى نداريم.

مى‌خواهيم قرآن را صحيح بخوانيم كه ثواب به ما عنايت شود، و در همين حد واقف مى‌شويم و به همين امر قناعت مى‌كنيم؛ و لهذا چهل سال قرآن شريف را مى‌خوانيم و به هيچ‌وجه از آن استفاده‌اى حاصل نشود جز اجر و ثواب قرائت- و يا اگر نظر تعليم و تعلّم داشته باشيم، با نكات بديعيه و بيانيه و وجوه اعجاز آن، و قدرى بالاتر، جهات تاريخى و سبب نزول آيات و اوقات نزول و مكّى و مدنى بودن آيات و سور و اختلاف قرائات و اختلاف مفسرين از عامّه و خاصّه و ديگر امور عرضيه خارج از مقصد كه خود آنها موجب احتجاب از قرآن و غفلت از ذكر الهى است، سر و كار داريم. بلكه مفسرين بزرگ ما نيز عمده همّ خود را صرف در يكى از اين جهات يا بيشتر كرده و باب تعليمات را به روى مردم مفتوح نكرده‌اند.

به عقيده نويسنده تا كنون تفسير براى كتاب خدا نوشته نشده. به‌طور كلّى،