موسوعة الإمام الخميني 48 (آداب الصلوة( آداب نماز)) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٢١٤ - فصل پنجم ذكر بعض درجات ديگر اخلاص

كند. و اين رؤيتِ استحقاق، از نقصان معرفت به حال خود و حق خالق- تعالى شأنه- است؛ و اين نيز از شجره خبيثه شيطانيه است كه به رؤيت خود و عمل خود و انّيت و انانيّت برگردد. بيچاره انسان تا در حجاب رؤيت اعمال خويش است و آن را از خود مى‌داند و خود را متصرف در امر مى‌داند، از اين مرض نجات پيدا نكند و به اين تصفيه و تخليص نائل نگردد. پس، سالك بايد جهد كند و با رياضات قلبيه و سلوك عقلى و عرفانى به قلب بفهماند كه جميع اعمال از موهبات و نعمت‌هاى الهيه است كه حق تعالى به دست بنده اجرا فرموده. و چون توحيد فعلى در دل سالك جايگزين شد، عمل را از خود نداند، پس طلب ثواب نكند بلكه ثواب را تفضل، و نِعَم را ابتدايى داند.

و در كلمات ائمّه اطهار عليهم السلام؛ خصوصاً صحيفه سجّاديه همان صحيفه نورانيه الهيه كه از سماء عرفان عارف باللَّه و عقل نورانى سيّد ساجدين نازل شده براى خلاص بندگان خدا از سجن طبيعت و فهماندن ادب عبوديت و قيام در خدمت ربوبيّت، اين لطيفه الهيه بسيار مذكور است؛ چنانچه در دعاى سى و دوم عرض كند: «فَلَكَ الْحَمْدُ عَلَى ابْتِدائِكَ بِالنِّعَمِ الجِسامِ وَإلهامِكَ الشُّكْرَ عَلَى الْإحْسَانِ»[٣١٣].

و در جاى ديگر گويد: «نِعَمُكَ ابْتِداءٌ وإحسانُكَ التَّفَضُّل»[٣١٤].

و در مصباح الشريعة فرمايد: «وَأدْنى حَدِّ الْإخْلاصِ بَذْلُ الْعَبْدِ طاقَتَهُ، ثُمَّ لا يَجْعَلُ‌

[٣١٣] -« پس ستايش فقط توراست از آن‌كه به بخشش نعمت‌هاى بزرگ ابتدا كردى و سپاس‌گزارى بر احسانت را( به من) الهام فرمودى».( صحيفه كامله سجاديه، دعاى سى و دوم، ص ١٧٣)

[٣١٤] -« إذْ جَميعُ إحسَانِكَ تَفضُّلٌ وَإذْ كُلُّ نِعَمِكَ ابتداءٌ».( صحيفه كامله سجاديه، دعاى دوازدهم، ص ٦٦)