موسوعة الإمام الخميني 48 (آداب الصلوة( آداب نماز)) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٢١ - فصل سوم در بيان خشوع است

اين اوراق خارج است.

بالجمله، سالك طريق آخرت- خصوصاً با قدم معراج صلاتى- لازم است قلب خود را با نور علم و ايمان خاشع كند و اين رقيقه الهيه و بارقه رحمانيه را در قلب هراندازه ممكن است متمكّن نمايد بلكه بتواند در تمام نماز حفظ اين حالت را بنمايد. و حالت تمكّن و استقرار در اوّل امر گرچه براى امثال ماها قدرى صعب و مشكل است ولى با قدرى ممارست و ارتياض قلب امرى است بسى ممكن.

عزيزم! تحصيل كمال و زاد آخرت، طلب و جدّيت مى‌خواهد و هرچه مطلوب بزرگ‌تر باشد جدّيت در راه آن سزاوارتر است؛ البته معراج قرب الهى و مقام تقرّب جوار ربّ العزّة با اين حال سستى و فتور و سهل‌انگارى دست ندهد؛ مردانه بايد قيام كرد تا به مطلوب رسيد. شما كه ايمان به آخرت داريد و آن نشئه را نسبت به اين نشئه طرف قياس نمى‌دانيد، چه در جانب سعادت و كمال يا در جانب شقاوت و وبال، چه كه آن نشئه عالم ابدى دائمى است كه موت و فناناپذير است، سعيدش در راحت و عزّت و نعمت هميشه‌اى است آن هم راحتى كه در اين عالم شبيه ندارد، عزّت و سلطنتى الهى كه در اين نشئه نظير ندارد، نعمت‌هايى كه در متخيّله كسى خطور ننموده است، و همين‌طور در جانب شقاوت آن، كه عذاب و نقمت و وبالش در اين عالم نظير و مثل ندارد، و راه وصول به سعادت، اطاعت ربّ العزّة است، و در بين اطاعات و عبادات هيچ‌يك به مرتبه اين نماز كه معجونى است جامع الهى كه متكفّل سعادت بشر است و قبولى آن موجب قبولى جميع اعمال است نمى‌باشد، پس بايد در طلب آن جدّيت تام نماييد و از كوشش مضايقه نكنيد و در راه آن تحمّل مشاق نماييد، با آن‌كه مشقّت هم ندارد بلكه اگر چندى مواظبت كنيد و انس قلبى حاصل‌