موسوعة الإمام الخميني 48 (آداب الصلوة( آداب نماز)) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٢٠٥ - فصل چهارم در ترغيب به اخلاص است

جناب اميرالمؤمنين «كَيْفَ أصْبِرُ عَلى فِراقِكَ»[٢٩٨] گويد از مقامات معمولى سرشار او و مثل او است.

بالجمله، تصفيه عمل از اين دو مرتبه نيز در نزد اهل اللَّه لازم است، و عمل با آن، معلّل و از حظوظ نفسانيه خارج نيست؛ و اين كمال خلوص است. و پس از اين، مراتب ديگرى است كه از حدود خلوص خارج و در تحت ميزان توحيد و تجريد و ولايت است كه بيان آن اين‌جا مناسب نيست.

فصل چهارم در ترغيب به اخلاص است‌

اكنون كه مراتب اخلاص و مقامات عبادات را تا اندازه‌اى دانستى، خود را مهيا كن براى تحصيل آن، كه علم بدون عمل را ارزشى نيست و بر عالم حجت تمام‌تر و مناقشه بيشتر است. افسوس كه ما از معارف الهيه و از مقامات معنويه اهل اللَّه و مدارج عاليه اصحاب قلوب به‌كلّى محروميم. يك طايفه از ما به‌كلّى مقامات را منكر، و اهل آن را به خطا و باطل و عاطل دانند؛ و كسى كه ذكرى از آنها كند يا دعوتى به مقامات آنها نمايد، او را بافنده و دعوت او را شطح محسوب دارند. اين دسته از مردم را اميد نيست كه بتوان متنبّه به نقص و عيب خويش كرد و از خواب گران بيدار نمود؛ «إِنَّكَ لا تَهْدِي مَنْ أَحْبَبْتَ‌»[٢٩٩] «وَ ما أَنْتَ بِمُسْمِعٍ مَنْ فِي الْقُبُورِ»[٣٠٠].

[٢٩٨] - مصباح المتهجّد، ص ٧٧٨،« دعاى كميل».

[٢٩٩] -« همانا تو هر كه را دوست دارى هدايت نتوانى كرد».( القصص( ٢٨): ٥٦)

[٣٠٠] -« ... و تو به كسانى كه در گورهايند نمى‌توانى بشنوانى».( فاطر( ٣٥): ٢٢)