موسوعة الإمام الخميني 48 (آداب الصلوة( آداب نماز)) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ١٩٠ - در موعظهاى حسنه

است كه نورانيت در عقب ندارد و وحشتى است كه روى اطمينان نبيند و عذابى است كه راحت در پى آن نيايد. فَ «مَنْ لَمْ يَجْعَلِ اللَّهُ لَهُ نُوراً فَما لَهُ مِنْ نُورٍ»[٢٧٨]. پناه مى‌برم به خداى تعالى از غرورهاى شيطانى و نفس امّاره بالسوء.

عمده مقصد و مقصود انبياء عظام و تشريع شرايع و تأسيس احكام و نزول كتاب‌هاى آسمانى، خصوصاً قرآن شريف جامع كه صاحب و مكاشفِ آن نورِ مطهّر، رسول ختمى صلى الله عليه و آله است، نشر توحيد و معارف الهيه و قطع ريشه كفر و شرك و دوبينى و دوپرستى بوده، و سرّ توحيد و تجريد در جميع عبادات قلبيه و قالبيه سارى و جارى است. بلكه شيخ عارف كامل، شاه‌آبادى- روحى فداه- مى‌فرمودند: عبادات اجراء توحيد است در ملك بدن از باطن قلب.

بالجمله، نتيجه مطلوبه از عبادات، تحصيل معارف و تمكين توحيد و ديگر معارف است در قلب. و اين مقصد، حاصل نشود مگر آن‌كه حظوظ قلبيه عبادات را سالك، استيفاء كند، و از صورت و قالب به حقيقت و لبّ عبور نمايد، و واقف نشود در دنيا و قشر كه وقوف در اين امور، خار راه سلوك انسانيت است.

و كسانى كه دعوت به صورت محض مى‌كنند و مردم را از آداب باطنيه باز مى‌دارند و گويند شريعت را جز اين صورت و قشر، معنا وحقيقتى نيست، شياطين طريق الى اللَّه و خارهاى راه انسانيتند، و از شرّ آنها بايد به خداى تعالى پناه برد كه نور فطرة اللَّه را كه نور معرفت و توحيد و ولايت و ديگر معارف است در انسان منطفى مى‌كنند، و حجاب‌هاى تقليد و جهالت و عادت و اوهام را به روى آن مى‌كشند، و بندگان خداى تعالى را از عكوف به درگاه او و وصول به‌

[٢٧٨] -« كسى كه خدا براى او نورى قرار ندهد وى را نورى نخواهد بود».( النور( ٢٤): ٤٠)