موسوعة الإمام الخميني 48 (آداب الصلوة( آداب نماز)) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ١٧٩ - وصل و تتميم در ذكر حديثى راجع به اذان و اقامه

اكثرش مابين آسمان و زمين است»[٢٥٤]. و در بعضى روايات است كه اگر اقامه به غير اذان گفت، از طرف راست او يك ملك و از طرف چپش يك ملك بايستد[٢٥٥] ... الى غير ذلك من الاخبار. و اختلاف اخبار شايد به واسطه اختلاف معارف و خلوص نمازگزاران باشد؛ چنانچه از بعضى روايات باب استفاده شود؛ مثل روايتى كه وارد شده راجع به نماز با اذان و اقامه در بيابان يا ارض قفراء[٢٥٦].

بالجمله، چون سالك خود را پيشواى ملائكة اللَّه ديد و قلب خود را پيشواى قواى ملكيه و ملكوتيه ديد و به اذان و اقامه مجتمع كرد قواى ملكيه و ملكوتيه خود را و بر او اجتماع نمودند ملائكة اللَّه، قلب را كه افضل قواى ظاهر و باطن است و شفيع قواى ديگر است امام بايد قرار دهد. و چون قلب، ضامن قرائت مأمومين است و وزر ديگران به عهده او است، بايد محافظه تامّه و مراقبه جميله از آن كند كه حفظ حضرت و حضور نمايد و به ادب مقام مقدّس قيام كند، و اين اجتماع مقدس را غنيمت شمارد، و توجه ملائكة اللَّه و تأييد آنها را بزرگ داند و از نِعَم ولى‌نعمت حقيقى شناسد و عجز و قصور خود را از شكر اين نِعَم بزرگ، تقديم مقام مقدس نمايد. إنّهُ وَليُّ النِّعَم.

[٢٥٤] - ثواب الأعمال، ص ٥٤، حديث ٢.

[٢٥٥] - من لا يحضره الفقيه، ج ١، ص ١٨٦، حديث ٨٨٨.

[٢٥٦] - الأمالي، طوسى، مجلس ١٩، ص ٥٣٤- ٥٣٥؛ وسائل الشيعة، ج ٥، ص ٣٨٣،« كتاب الصلاة»،« أبواب الأذان و الإقامة»، باب ٤، حديث ٩.