موسوعة الإمام الخميني 48 (آداب الصلوة( آداب نماز)) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ١٠٦ - مقام اوّل در آداب مطلق لباس است

آن اثرى در حسّ بصر برزخى واقع شود به‌مناسبت آن نشئه؛ و از آن اثرى در بصر قلبىِ باطنى واقع شود به‌مناسبت آن نشئه. و همين‌طور آثار قلبيه در دو نشئه ديگر نيز ظاهر گردد. و اين مطلب علاوه بر آن‌كه مطابق برهان قوىّ متين است مطابق با وجدان نيز هست. و از اين جهت است كه جميع آداب صوريه شرعيه را در باطن، اثر بلكه آثارى است؛ و هر يك از اخلاق جميله را، كه از حظوظ مقام برزخيت نفس است نيز در ظاهر و باطن آثارى است؛ و هر يك از معارف الهيه و عقايد حقّه را در دو نشئه برزخيّه و ظاهره آثارى است؛ مثلًا ايمان به اين كه متصرّف در مملكت وجود و عوالم غيب و شهود، حق تعالى است و ديگر موجودات را تصرّفى نيست مگر تصرّف اذنى ظلّى، موجب بسيارى از كمالات نفسانيه و اخلاق فاضله انسانيه گردد؛ مثل توكّل و اعتماد به حق و قطع طمع از مخلوق كه امّ الكمالات است و موجب بسيارى از اعمال صالحه و افعال حسنه و ترك بسيارى از قبايح شود. و همين‌طور ساير معارف كه تعداد هر يك و تأثيرات آن از حوصله اين اوراق و قلم شكسته نويسنده خارج است و محتاج به تحرير كتابى ضخيم است كه از قلم تواناى اهل معرفتى يا از نفس گرم اهل حالى فراهم شود؛ «دست ما كوتاه و خرما بر نخيل»[١٥٤].

و همين‌طور مثلًا خُلق رضا، كه يكى از اخلاق كماليه انسانيه است، در تصفيه و تجليه نفس تأثيرات بسيارى دارد كه قلب را مورد تجلّيات خاصّه الهيه قرار مى‌دهد و ايمان را به كمال ايمان، و كمال ايمان را به طمأنينه، و طمأنينه را به كمال آن، و كمال آن را به مشاهده، و آن را به كمال مشاهده، و كمال آن را به‌

[١٥٤] -« پاى ما لنگست و منزل بس دراز/ دست ما كوتاه و خرما بر نخيل».( ديوان حافظ، ص ٤٤٠، غزل ٣٧٣)