موسوعة الإمام الخميني 48 (آداب الصلوة( آداب نماز)) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٤٥١ - فصل دوم ذكر حديث مصباح الشريعه در سرّ و ادب سلام

كَاذِباً فِي سَلامِهِ وَإِنْ أفْشَاهُ فِي الْخَلْقِ»[٧٧٢].

فرمايد: «معناى «سلام» در دنباله نمازها، «امان» است؛ يعنى، كسى كه اوامر الهيه و سنن نبويّه را ادا كند با خشوع قلبى، ايمن از بلاء دنيا و عذاب آخرت شود». يعنى از تصرّفات شيطانيه در دنيا مأمون شود؛ چه كه اداء اوامر الهيه با خشوع قلبى موجب قطع تصرّف شيطان است «إِنَّ الصَّلاةَ تَنْهى‌ عَنِ الْفَحْشاءِ وَ الْمُنْكَرِ»[٧٧٣].

پس از آن، اشاره به سرّى از اسرار «سلام» فرمايد و گويد: «سلام يكى از اسماء اللَّه است كه خداى تعالى به وديعت در موجودات قرار داده». و اين اشاره‌

[٧٧٢] -« معناى« سلام» در پايان نماز، امان است؛ يعنى، هر كس امر خدا و سنّت پيامبرش را با خشوع قلب به جاى آورد، از بلاى دنيا در امان است و از عذاب آخرت بركنار. و« سلام» نامى از نام‌هاى خداى تعالى است كه در ميان خلق خود به وديعت نهاده تا در داد و ستد، نگاهدارى امانات، و روابط با هم و صدق همنشينى و صحت آميزش و معاشرتشان به كار برند. و اگر خواهى سلام را در جاى خود نهى و معنايش را ادا كنى، بايد از خدا پروا نمايى و دين و دل و عقل تو از تو در سلامت باشد و آنها را به تيرگى گناهان نيالايى؛ و بايد فرشتگان نگهبانت را در امان بدارى و آنها را نيازارى و ملولشان نسازى و با رفتار ناشايست ايشان را از خود دور نسازى، سپس دوستت و آن گاه دشمنت( بايد از جانب تو در امان باشند) كه هر كه نزديكانش از او در امان نباشد، به يقين بيگانه از او در امان نخواهد بود. و كسى كه سلام را در اين جايگاه‌ها ننهد( او را) نه سلام است و نه تسليم( سلمى). و او در سلام خود دروغگوست هرچند در ميان مردم بدان تظاهر كند».( مصباح الشريعة، ص ٩٥، الباب الثالث و الأربعون في السلام؛ شرح مصباح الشريعة، گيلانى، ص ١١٩، الباب الثامن عشر في السلام؛ رسائل الشهيد الثاني، أسرار الصلاة، ص ١٣٥)

[٧٧٣] -« همانا نماز از فحشاء و منكر باز مى‌دارد».( العنكبوت( ٢٩): ٤٥)