موسوعة الإمام الخميني 48 (آداب الصلوة( آداب نماز)) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٤١٤ - امر اوّل ذكر صنوف ملائكة اللَّه تعالى و اشاره به حقيقت آنها على الاجمال

يك قسم آنان كه به آنها ملائكه «مهيِّمه» گويند. و آنها آنانند كه مستغرق در جمال جميل و متحيّر در ذات جليل مى‌باشند و از ديگر خلايق غافل و به ديگر موجودات توجه ندارند.

و در اولياء خدا نيز يك طايفه هستند كه چنين مى‌باشند. و چنانچه ما مستغرق بحر ظلمانى طبيعت هستيم و از عالم غيب و ذات ذوالجلال، با آن كه ظاهر بالذات و هر ظهورى پرتو ظهور او است، به كلّى غافل هستيم، آنها از عالم و هرچه در او است غافل و به حق و جمال جميل او مشغولند. و در روايت است كه خداوند مخلوقاتى دارد كه نمى‌دانند خداوند آدم و ابليس را خلق فرموده‌[٧٢٣].

قسم دوم آنان هستند كه خداى تعالى آنها را وسايط رحمت وجود خود قرار داده؛ و آنها مبادى سلسله موجودات و غايت اشواق آنها هستند. و اين طايفه را «اهل جبروت» گويند. و مقدّم و رئيس آنها «روح اعظم» است. و شايد آيه شريفه «تَنَزَّلُ الْمَلائِكَةُ وَ الرُّوحُ‌» نيز اشاره باشد به اين طايفه از ملائكة اللَّه. و اختصاص به ذكر «روح»، با آن كه از ملائكه است، براى عظمت او است؛ چنانچه در آيه شريفه «يَوْمَ يَقُومُ الرُّوحُ وَ الْمَلائِكَةُ صَفًّا»[٧٢٤] نيز اشاره به همين است. و به اعتبارى روح را «قلم اعلى‌» گويند؛ چنانچه فرمايد: «أوّل ما خلق اللَّه القَلَمُ»[٧٢٥]. و به اعتبارى او را «عقل اوّل» گويند؛ چنانچه فرمايد: «أوّلُ ما خَلَقَ اللَّه الْعَقْلُ»[٧٢٦]. و بعضى روح را

[٧٢٣] - بحار الأنوار، ج ٥٤، ص ٣٤٩، حديث ٤٦.

[٧٢٤] -« روزى كه ملائكه و روح به صف مى‌ايستند».( النبأ( ٧٨): ٣٨)

[٧٢٥] -« نخستين آفريده خدا قلم است.»( تفسير القمي، ج ٢، ص ١٩٨؛ بحار الانوار، ج ٥٤، ص ٣٦٦، حديث ١)

[٧٢٦] -« نخستين چيزى كه خدا آفريد عقل بود».( بحار الأنوار، ج ١، ص ٩٧، حديث ٨)