موسوعة الإمام الخميني 48 (آداب الصلوة( آداب نماز)) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ١٩٩ - فصل دوم در اخلاص است

و قال تعالى: «وَ ما أُمِرُوا إِلَّا لِيَعْبُدُوا اللَّهَ مُخْلِصِينَ لَهُ الدِّينَ‌»[٢٨٦].

و قال تعالى: «مَنْ كانَ يُرِيدُ حَرْثَ الدُّنْيا نُؤْتِهِ مِنْها وَ ما لَهُ فِي الْآخِرَةِ مِنْ نَصِيبٍ‌»[٢٨٧].

و قال رسول اللَّه صلى الله عليه و آله- على ما نُقِل:- «إنَّما لِكُلِّ امْرِئٍ ما نَوى: فَمَنْ كان هِجْرَتُهُ إلَى اللَّهِ وَرَسُولِهِ، فَهِجْرَتُهُ إلَى اللَّهِ وَرَسُولِهِ؛ وَمَنْ كان هِجْرَتُهُ إلى‌ دُنيا يُصيبُها أو امرأةٍ يَنْكِحُها، فَهِجْرَتُهُ إلى ما هاجَرَ إلَيه»[٢٨٨].

و قال تعالى: «وَ مَنْ يَخْرُجْ مِنْ بَيْتِهِ مُهاجِراً إِلَى اللَّهِ وَ رَسُولِهِ ثُمَّ يُدْرِكْهُ الْمَوْتُ فَقَدْ وَقَعَ أَجْرُهُ عَلَى اللَّهِ‌»[٢٨٩].

و اين آيه شريفه ممكن است متكفّل جميع مراتب اخلاص باشد:

يكى هجرت صورى كه به بدن واقع شود. و اين هجرت اگر خالص براى خدا و رسول نباشد، بلكه براى حظوظ نفسانى باشد، هجرت الى اللَّه و رسوله نيست.

و اين مرتبه اخلاص صورى فقهى است.

و ديگر، هجرت معنوى و مسافرت باطنى است كه مبدأ آن، بيت مظلمه‌

[٢٨٦] -« آنان مأمور نشده‌اند جز براى آن‌كه خدا را عبادت كنند در حالى كه دين را براى او خالص كرده باشند».( البيّنة( ٩٨): ٥)

[٢٨٧] -« كسى كه كشتزار دنيا را طلبد، از دنيا به او مى‌دهيم و او را در آخرت بهره‌اى نخواهد بود».( الشورى( ٤٢): ٢٠)

[٢٨٨] -« بنابر آنچه نقل شده رسول اللَّه صلى الله عليه و آله فرمود:" براى هر كس همان چيزى است كه نيت كرده است؛ پس هر كس مقصدش خدا و رسول او باشد، هجرتش به سوى خدا و رسول اوست؛ و كسى كه هجرت او براى رسيدن به دنيا يا ازدواج با زنى باشد، هجرتش به سوى همان چيز است"».( منية المريد، ص ١٣٣؛ بحار الأنوار، ج ٦٧، ص ٢٤٩، حديث ٢٤)

[٢٨٩] -« كسى كه از خانه‌اش بيرون شود در حالى كه هجرت كننده به سوى خدا و رسول اوست، آن گاه مرگ او را دريابد، پاداش او بر خدا واقع( و لازم) شده».( النساء( ٤): ١٠٠)