موسوعة الإمام الخميني 48 (آداب الصلوة( آداب نماز)) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ١٦٤ - تنبيه عرفانى در مراتب شهادت

لا مُؤَثِّرَ في الوجودِ إلَّااللَّه را در مملكت ظاهر خود اجرا كند.

سوم، شهادت قلبيه است. و آن، سرچشمه شهادات افعاليه و اقواليه است؛ و تا آن نباشد، اينها صورت نگيرد و حقيقت پيدا نكند. و آن، چنان است كه توحيد فعلى حق در قلب تجلّى كند و قلب به سرّ باطنى خود دريابد حقيقت اين لطيفه را و از ديگر موجودات منقطع و منفصل شود. و عمده اخبارى كه از اهل بيت عصمت راجع به ترك طمع از دست مردم و يأس از بندگان و ثقه و اعتماد به خداى تبارك و تعالى وارد شده، راجع به اين مقام است.

عن الكافي بإسناده عن علي بن الحسين عليهما السلام، قال: «رَأيْتُ الخَيْرَ كُلَّهُ قَدِ اجْتَمَعَ في قَطْعِ الطَّمَعِ عَمّا في أيْدِي النّاسِ؛ وَمَنْ لَمْ يَرْجُ النّاسَ في شَيْ‌ءٍ وَرَدَّ أمْرَهُ إلى اللَّهِ تَعالى‌ في جَميعِ امُورِهِ، استَجابَ اللَّهُ تَعالى لَهُ في كُلِّ شَيْ‌ء»[٢٢٧]. و از اين قبيل احاديث بسيار است.

چهارم، شهادت ذاتيه است؛ و مقصود، شهادت وجوديه است. و آن در كمّل اولياء تحقق يابد. و در نظر اولياء در جميع موجودات به يك معنا اين شهادت هست. و شايد آيه شريفه «شَهِدَ اللَّهُ أَنَّهُ لا إِلهَ إِلَّا هُوَ وَ الْمَلائِكَةُ وَ أُولُوا الْعِلْمِ‌»[٢٢٨]. اشاره به شهادت ذاتيه باشد؛ زيرا كه حق تعالى در مقام احديّتِ جمع شهادت ذاتيه به وحدانيت خود دهد؛ زيرا كه صرفِ وجود، احديت ذاتيه دارد و در طلوع يوم‌

[٢٢٧] -« ديدم هرچه نيكى است جمع آمده در بريدن طمع از آنچه در دست مردم است. و كسى‌كه در هيچ چيز اميد به مردم نبندد و همه امور خود را به خداوند تعالى واگذارد، خداى تعالى در همه چيز حاجت او را برآورد».( الكافي، ج ٢، ص ١٤٨،« كتاب الإيمان و الكفر»،« باب الاستغناء عن الناس»، حديث ٣)

[٢٢٨] -« خدا گواهى داد كه خدايى نيست جز او، و ملائكه و صاحبان دانش( نيز چنين شهادت‌دادند)».( آل عمران( ٣): ١٨)