موسوعة الإمام الخميني 48 (آداب الصلوة( آداب نماز)) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٥٥ - فصل يازدهم در بيان دواء نافع براى علاج هرزهگردى و فرّار بودن خيال كه از آن تحصيل حضور قلب نيز شود

منشأ ديگر، حبّ دنيا و تعلّق خاطر به حيثيات دنيوى است كه رأس خطيئات وامّ الأمراض باطنه است كه خار طريق اهل سلوك و سرچشمه مصيبات است؛ و تا دل متعلّق به آن و منغمر در حبّ آن است، راه اصلاح قلوب منسدّ و درِ جمله سعادات به روى انسان بسته است. و ما در ضمن دو فصل اشاره به رفع اين دو منشأ بزرگ و دو مانع قوى مى‌نماييم ان شاء اللَّه.

فصل يازدهم در بيان دواء نافع براى علاج هرزه‌گردى و فرّار بودن خيال كه از آن تحصيل حضور قلب نيز شود

بدان كه هر يك از قواى ظاهره و باطنه نفس، قابل تربيت و تعليم است با ارتياض مخصوص؛ مثلًا چشم انسان قادر نيست كه به يك نقطه معيّنه يا در نور شديد، مثل نور عين شمس، مدّتى طولانى نگاه كند بدون به‌هم خوردن پلك‌هاى آن؛ ولى اگر انسان چشم را تربيت كند، چنانچه بعضى از اصحاب رياضات باطله براى مقاصدى عمل مى‌كنند، ممكن است چند ساعت متمادى در قرص آفتاب نظر را بدوزد بدون آن‌كه چشم به‌هم خورد يا خستگى پيدا كند، و همين‌طور به نقطه معيّنى نظر را بدوزد چندين ساعت بدون حركت؛ و همين‌طور ساير قوا حتّى حبس نَفَس كه- على المحكيّ- در اصحاب رياضات باطله كسانى هستند كه حبس نَفَس خود كنند مدّت‌هاى زائد بر متعارف نوع.

و از قوايى كه قابل تربيت است قوّه خيال و قوّه واهمه است كه قبل از تربيت، اين قوا چون طائرى، سخت فرّار و بى‌اندازه متحرّك از شاخه‌اى به شاخه‌اى و از