موسوعة الإمام الخميني 48 (آداب الصلوة( آداب نماز))

مقدمه مؤلف

مقدّمه در بيان آنكه از براى نماز باطنى است

مقاله اولى در آدابى كه در تمام حالات نماز بلكه در تمام عبادات و مناسك ضرور است

فصل اوّل در توجه به عزّ ربوبيت و ذلّ عبوديت

در بيان قول امام عليه السلام «العبودية جوهرة كنهها الربوبية»

فصل دوم در مراتب مقامات اهل سلوك

فصل سوم در بيان خشوع است

فصل چهارم در بيان طمأنينه است

فصل پنجم در بيان محافظت عبادت از تصرّف شيطان است

فصل ششم در بيان نشاط و بهجت است

در بيان مراعات و اهمّيت آن

فصل هفتم در بيان تفهيم است

فصل هشتم در بيان حضور قلب است

غرورها و دامهاى شيطانى

فصل نهم در ذكر شمّهاى از احاديث اهل بيت عصمت و طهارت سلام اللَّه عليهم راجع به ترغيب حضور قلب

فصل دهم در دعوت به تحصيل حضور قلب

بيان طريقه تحصيل حضور قلب

فصل يازدهم در بيان دواء نافع براى علاج هرزهگردى و فرّار بودن خيال كه از آن تحصيل حضور قلب نيز شود

فصل دوازدهم در اشاره به آن كه حبّ دنيا منشأ تشتّت خيال و مانع از حضور قلب است و در بيان علاج آن به قدر ميسور

در بيان علاج حبّ دنيا

تتميم در اعراض دادن نفس است از دنيا

مقاله ثانيه در مقدّمات نماز است و ذكر بعض آداب قلبيه آن

مقصد اوّل در طهارت است

فصل اوّل در بيان آداب اجمالى طهور است

فصل دوم در اشاره به مراتب طهور است

فصل سوم در آداب قلبيّه سالك است هنگام توجه به آب براى طهارت

فصل چهارم در طهور است

فصل پنجم در شمّهاى از آداب وضو است به حسب باطن و قلب

وصل در بيان سرّ وضو و اشاره به خطيئه آدم عليه السلام و مظاهر آن

فصل ششم در غسل است و آداب قلبيّه آن

باطن جنابت

حديث نبوى راجع به سرّ غسل جنابت

فصل هفتم در پارهاى از آداب باطنيّه ازاله نجاست و تطهير از اخباث است

لزوم خروج از افراط و تفريط و جمع بين ظاهر و باطن شريعت

وصل در ذكر حديثى از مصباح الشريعة

مقصد دوم در شمّهاى از آداب لباس است

مقام اوّل در آداب مطلق لباس است

در بيان آنكه لباس پَست گاهى تكبّر آورد

مقام دوم در پارهاى از آداب لباس مصلّى است

باب اوّل در سرّ طهارت لباس است

مراتب تطهير قلب

باب دوم در اعتبارات قلبيه ستر عورت است

در بيان نسبت دنيا به آخرت

وصل در ذكر حديثى از مصباح الشريعة

مقصد سوم در آداب قلبيه مكان مصلّى است

فصل اوّل در معرفت مكان است

وصل در ذكر حديثى از مصباح الشريعة

فصل دوم در بعض آداب اباحه مكان است

مقصد چهارم در آداب قلبيه وقت است

فصل اوّل در وقت و آداب آن است

فصل دوم در مواظبت از وقت

احاديث مربوط به احوال معصومين در وقت نماز

مقصد پنجم در بعض آداب استقبال است

فصل اوّل در سرّ جملى استقبال است

فصل دوم در بعضى از آداب قلبيه استقبال است

وصل در ذكر حديثى از مصباح الشريعة

مقاله ثالثه در مقارنات نماز است

باب اوّل در بعض آداب اذان و اقامه است

فصل اوّل در سرّ جملى و آداب اجماليه آنها است

فصل دوم در بعضى از آداب و اسرار تكبيرات اذان و اقامه است

فصل سوم در بعض آداب شهادت به الوهيّت است و بيان ارتباط آن با اذان و نماز

تنبيه عرفانى در مراتب شهادت

وصل در ذكر حديث معراج و بدو اذان

فصل چهارم در بعض آداب شهادت به رسالت است و در آن اشاره به شهادت به ولايت است

بيان ارتباط شهادت به رسالت به اذان و اقامه

نكته عرفانيه راجع به حديث معراج

شهادت به ولايت و إمارت مؤمنين

فصل پنجم در بعضى از آداب «حَيَّعَلات» است

وصل و تتميم در ذكر حديثى راجع به اذان و اقامه

باب دوم در قيام است

فصل اول در سرّ جملى قيام است

فصل دوم در آداب قيام است

در موعظهاى حسنه

باب سوم در سرّ نيّت و آداب آن است

فصل اول در حقيقت نيّت است در عبادات

وسوسه و مكايد شيطان

علاج وسوسه

فصل دوم در اخلاص است

فصل سوم در بيان بعضى مراتب اخلاص است به طريق اجمال بهطورى كه مناسب با وضع اين اوراق است

فصل چهارم در ترغيب به اخلاص است

فصل پنجم ذكر بعض درجات ديگر اخلاص

حديثى در احوال سيّد سجاد عليه السلام

باب چهارم در ذكر شمّهاى از آداب قرائت و پارهاى از اسرار آن

مصباح اول در آداب مطلقه قرائت قرآن شريف است

فصل اوّل در تعظيم است

در بيان عظمت قرآن

فصل دوم در بيان مقاصد و مطالب و مشتملات كتاب شريف الهى به طريق اجمال و اشاره

فصل سوم در طريق استفاده از قرآن شريف

فصل چهارم در رفع موانع استفاده از قرآن

حجاب خودبينى

حجاب آراء فاسده

حجاب معاصى

حجاب حبّ دنيا

فصل پنجم در بيان تفكر است

فصل ششم در تطبيق است

خاتمه در ذكر ترجمه پارهاى از روايات شريفه است براى تتميم فائده و تبرك به كلام عترت طاهره

مصباح دوم در ذكر شمّهاى از آداب قرائت است در خصوص نماز

فصل اوّل مراتب قرّاء در قرائت نمازى

تكميل بيان آنكه تمام نماز بين حق و خلق منقسم است

فصل دوم در بعض آداب استعاذه است

تتميم و نتيجه نتيجه كلام در استعاذه

فصل سوم در بيان اركان استعاذه است

فصل چهارم در بعض آداب تسميه است

فصل پنجم در بيان اجمالى از تفسير سوره مباركه «حمد» و در آن شمّهاى از آداب تحميد و قرائت است

تفسير «

تحقيق عرفانى در بيان نكته تقديم «رحمان» بر «رحيم»

بحث و تحصيل در بيان اشتقاق لفظ «رحمان» و «رحيم»

در تفسير «

نقل و تحقيق در حقيقت «حمد» پيش عامّه و خاصّه

تتميم در فضيلت «الحمد للَّه» عقلًا و نقلًا

تفسير «

تنبيه در اشتقاق لفظ «عالَمين»

تنبيهٌ آخر بيان تناسب «

ايقاظ ايمانى در بيان ربوبيّت حق تعالى از عالميان

تفسير «

تفسير «

تحقيق حكمى كيفيت مالكيت حق و حقيقت آن

وجه اختصاص «مالِكِ» به «يَوْمِ الدِّينِ»

الهام عرشى در بيان عرش و نكته ذكر اسماء شريفه در سوره حمد

تنبيه عرفانى در ترتيب اسماء اربعه شريفه

تنبيه ادبى در بيان معنى «دين» است

تفسير «

تنبيه اشراقى نكته عدول از غيبت به خطاب

تحقيق عرفانى در نكته اتيان به صيغه متكلم مع الغير

تنبيه و نكتة در وجه تقديم «

فائدة عرفانية بيان آنكه حصر در اين آيات از مقامات كمّل نيست

ايقاظ ايمانى در موعظت اصحاب سلوك و عبادت

فرع فقهى در جواز قصد انشاء در «

فائدة در معنى عبادت است

تفسير «

تنبيه اشراقى و اشراق عرفانى در بيان آنكه حبّ كمال فطرى است

تنبيه ايمانى در مراتب هدايت و صراط

تنبيه عرفانى بيان آنكه براى هر موجودى صراطى خاصّ است

نقلُ كَلامٍ لزيادة إفهامٍ نقل كلام شيخ جليل بهايى قدس سره

خاتمه در اشاره به جامعيت سوره حمد

فصل ششم در شمّهاى از تفسير سوره مباركه «توحيد»

تنبيه حِكْمى در قول حكما در صفات ثبوتيه و سلبيه

تنبيه عرفانى در نعت كتاب و نبوّت و شريعت نبىّ ختمى صلى الله عليه و آله

تفسير حكمى در تفسير سوره شريفه مطابق بيان شيخ استاد

حكمة مشرقية در اشتمال سوره شريفه بر جميع شؤون الهيه

تتميم در ذكر حديث باقرى در تفسير سوره توحيد

خاتمه احاديث شريفه در فضل سوره توحيد

فصل هفتم در شمّهاى از تفسير سوره مباركه «قدر» به قدر مناسبت اين اوراق

تنبيه عرفانى در بيان عرفانى در تعلقبسم اللَّه به سوره

تتمّة در ذكر بعض روايات كه در فضل «ليلة القدر» وارد شده

تفسير «

تفسير «

تنبيه عرفانى در بيان يوم القدر و حقيقت آن

تفسير «

امر اوّل ذكر صنوف ملائكة اللَّه تعالى و اشاره به حقيقت آنها على الاجمال

امر دوم در بيان كيفيت تنزّل ملائكة اللَّه است بر ولىّ امر

امر سوم در مكاشفه رسول خدا و ائمه هدى عليهم السلام در ليلة القدر

تفسير «

تنبيه عرفانى در حقيقت سلام تا مطلع فجر

خاتمة در بيان آنكه اين سوره نسبت رسول صلى الله عليه و آله و اهل بيت عليهم السلام است

اعتذار عذر از طغيان قلم و بيان آنكه اين مطالب تفسير به رأى نيست

باب پنجم در شمّهاى از آداب و اسرار ركوع است

فصل اول در تكبير قبل از ركوع است

فصل دوم در آداب انحناء ركوعى است

فصل سوم در ركوع صلات معراج است

فصل چهارم در ذكر حديث مصباح الشريعه

فصل پنجم در رفع رأس از ركوع است

باب ششم در اشاره اجماليه به اسرار و آداب سجود است

فصل اوّل در سرّ جملى آن است

فصل دوم در حديث مصباح الشريعة

فصل سوم در ذكر سجود و ركوع

فصل چهارم در بعض اسرار سجده و ذكر آن و رفع رأس است

باب هفتم در اشاره اجماليه به آداب تشهّد است

فصل اول در شهادت به وحدانيت و رسالت و بعض اسرار و آداب آن

فصل دوم در نقل حديث مصباح الشريعة در اين باب

باب هشتم در آداب سلام است

فصل اوّل در اشاره اجماليه به سرّ سلام و ادب آن

فصل دوم ذكر حديث مصباح الشريعه در سرّ و ادب سلام

خاتمه كتاب در آداب بعضى از امور داخله و خارجه نماز است

فصل اوّل در تسبيحات اربعه است كه در ركعت ثالث

و رابع نماز خوانده مىشود و اسرار و آداب قلبيه آن به قدر مناسب

فصل دوم در آداب قلبيه قنوت است

فصل سوم در تعقيب است

تسبيحات صدّيقه طاهره سلام اللَّه عليها

ختم و دعاء در دعا به لسان عجز است

موسوعة الإمام الخميني 48 (آداب الصلوة( آداب نماز)) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٥١٣ - ختم و دعاء در دعا به لسان عجز است

٧- فهرست منابع‌

«قرآن كريم».

منابع فارسى‌

١- امثال وحكم. على اكبر دهخدا (١٢٥٨- ١٣٣٤ ش)، چاپ يازدهم، تهران، انتشارات امير كبير، ١٣٧٩ ش.

٢- تقريرات فلسفه امام خمينى. سيّد عبدالغنى اردبيلى (١٢٩٩- ١٣٦٩ ش)، تهران، مؤسسه چاپ و نشر عروج، ١٣٨١ ش.

٣- رساله سير و سلوك. منسوب به بحر العلوم (م ١٣١٢)، تحقيق و تصحيح علّامه سيّد محمّد حسين حسينى طهرانى، چاپ چهارم، مشهد، انتشارات علّامه طباطبايى، ١٤١٥ ق.

٤- شرح حديث جنود عقل و جهل، ضمن موسوعة الإمام الخميني قدس سره- موسوعة الإمام الخميني قدس سره.

٥- علم اليقين. محمّد بن مرتضى مولى محسن فيض كاشانى (م ١٠٩١)، تحقيق و تصحيح محسن بيدارفر، قم، انتشارات بيدار، ١٣٨٥ ق.

٦- لقاء اللَّه. ميرزا جواد آقا ملكى تبريزى (م ١٣٤٣)، مصححّ صادق حسن زاده، قم، آل على عليه السلام، ١٣٨٥ ش.

٧- كليه و دمنه. ترجمه نصر اللَّه بن محمّد بن عبدالحميد منشئ (م ٥٥٥/ ٥٨٣)، تصحيح‌