موسوعة الإمام الخميني 48 (آداب الصلوة( آداب نماز)) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٤٤٣ - فصل اول در شهادت به وحدانيت و رسالت و بعض اسرار و آداب آن

باب هفتم در اشاره اجماليه به آداب تشهّد است‌

و در آن دو فصل است:

فصل اول: در شهادت به وحدانيت و رسالت و بعض اسرار و آداب آن‌

بدان كه شهادت به وحدانيت و رسالت در اذان و اقامه، كه از متعلّقات نماز و مُهيّئات ورود در آن است، و در «تشهد» كه خروج از فناء به بقاء و از وحدت به كثرت و در آخر نماز است، عبد سالك را متذكّر كند كه حقيقت صلات حصول توحيد حقيقى، و شهادت به وحدانيّت از مقامات شامله است، كه با سالك از اول صلات تا آخر آن است. و نيز در آن، سرّ «اوّليت» و «آخريت» حق- جلّ و علا- است. و نيز در آن سرّ عظيمى است كه سفر سالك من اللَّه و الى اللَّه است:

«كَما بَدَأَكُمْ تَعُودُونَ‌»[٧٦٥]. پس، سالك بايد در همه مقامات متوجّه اين مقصد باشد، و حقيقت وحدانيت و الوهيت حق را به قلب برساند؛ و قلب را در اين سفر معراجى الهى كند تا شهادتش حقيقت پيدا كند و از نفاق و شرك منزّه گردد.

[٧٦٥] -« به همان‌گونه كه در آغاز شما را آفريد باز مى‌گرديد».( الأعراف( ٧): ٢٩)