موسوعة الإمام الخميني 48 (آداب الصلوة( آداب نماز)) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٤٢٨ - فصل سوم در ركوع صلات معراج است

ثلاثه است، هر يك از مقامات كه رقيق‌تر و لطيف‌تر است سالك را مراقبت بيشتر ضرور است. و البته خطر مقام بالاتر و لغزشش بيشتر است. پس، در مقام ركوع چون سالك را دعوى آن است كه در دار وجود، علم و قدرت و حيات و اراده‌اى جز از حق نيست و اين دعوى بسيار بزرگ و مقام بسيار دقيقى است و از امثال ما اين دعاوى نشايد، به باطن ذات بايد به درگاه مقدس حق روى تضرّع و مسكنت و ذلّت آوريم و عذر قصور و تقصير خواهيم، و نقصان خود را به عين عيان و شهود وجدان دريابيم؛ شايد كه از مقام مقدّس توجّهى و عنايتى شود و حال اضطرار اسباب دستگيرى ذات مقدّس شود، «أَمَّنْ يُجِيبُ الْمُضْطَرَّ إِذا دَعاهُ وَ يَكْشِفُ السُّوءَ»[٧٤٨].

فصل سوم در ركوع صلات معراج است‌

در صلات معراج رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم وارد است كه پس از ركوع خطاب عزّت رسيد: «فَانْظُرْ إلى عَرْشي. قال رَسُولُ اللَّه: فَنَظَرْتُ إلى عَظَمَةٍ ذَهَبَتْ لَها نَفْسي وَغُشِيَ عَلَيّ؛ فَالْهِمْتُ أنْ قُلْتُ: «سُبْحانَ رَبّي العَظيمِ وَبِحَمْدِهِ» لِعِظَمِ ما رَأَيْتُ. فَلَمّا قُلْتُ ذلِكَ، تَجلّى الْغَشْيُ عَنِّي، حَتَّى قُلْتُها سَبْعاً الْهِمَ ذلِكَ؛ فَرَجَعَتْ إلَيّ نَفْسي كَما كانَتْ ...»[٧٤٩] الحديث.

[٧٤٨] -« يا آن كس كه درمانده وقتى او را بخواند جواب دهد و رفع گرفتارى او نمايد».( النمل( ٢٧): ٦٢)

[٧٤٩] -« به عرش من بنگر. رسول اللَّه صلى الله عليه و آله فرمود:" پس به عظمتى نگريستم كه از ديدنش جانم بشد و بيهوش شدم. آن گاه پس از ديدن آن عظمت به من الهام شد و گفتم: سبحان ربّى العظيم و بحمده.( منزّه است پروردگار بزرگ من و سپاس اوراست). پس چون اين بگفتم از حالت غشوه به در آمدم. تا اين‌كه با الهامات پى در پى هفت بار آن را مى‌گفتم. پس به خود آمدم و به حال عادى خود بازگشتم ..."».( علل الشرائع، ص ٣١٥، حديث ١)