موسوعة الإمام الخميني 48 (آداب الصلوة( آداب نماز)) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٣٧٣ - فصل ششم در شمّهاى از تفسير سوره مباركه «توحيد»

مبرّا است از اشاره و رسم و صفت و اسم. دست آمال اهل معرفت از دامن كبريائش كوتاه، و پاى سلوك اصحاب قلوب از وصول به بارگاه قدسش راجل است. غايت معرفت اولياء كمّل «ما عَرفْناك»، و نهايت سير اصحاب اسرار «ما عَبَدْناك» است‌[٦٤٢]. سرحلقه اهل معرفت و امير اصحاب توحيد در اين مقام رفيع «كَمالُ الإخْلاصِ نَفْيُ الصِّفاتِ عَنْه»[٦٤٣] فرمايد؛ و پيشواى اهل سلوك و سيّد ساجدين و عارفين در اين پيشگاه منيع «ضَلَّتْ فيكَ الصِّفاتُ، وَتَفَسَّخَتْ دُونَكَ النُّعُوتُ»[٦٤٤].

سرايد.

اصحاب سلوك علمى و اصطلاحات، ذات مقدّس را «غيب مصون» و «سرّ مكنون» و «عنقاء مُغرِب» و «مجهول مطلق» خوانند. و گويند كه ذات بى‌حجاب اسماء و صفات، تجلّى در هيچ مرآتى نكند و در هيچ نشئه از نشئات وجود و عالمى از عوالم غيب و شهود ظهورى ندارد؛ ولى به حسب «كُلَّ يَوْمٍ هُوَ فِي شَأْنٍ‌»[٦٤٥]، از براى ذات مقدّسش اسماء و صفات و شؤون «جماليه» و «جلاليه» است؛ و از براى او اسماء ذاتيه‌ايست در مقام احديّت كه مقام غيب است؛ و آن اسماء را «اسماء ذاتيه» بايد گفت. و به تعيّن «اسماء ذاتيه» تجلّى به «فيض اقدس» فرمايد؛ و از اين تجلّى در كسوه اسماء ذاتيه، مقام «واحديّت» و حضرت «اسماء و صفات» و مقام «الوهيّت» تعيّن و ظهور پيدا كند.

[٦٤٢] - اشاره است به روايتى از رسول اللَّه صلى الله عليه و آله:« مَا عَرَفْناكَ حَقَّ مَعرِفَتِكَ وَمَا عَبَدْناكَ حَقَ‌عِبادَتِكَ».( بحار الأنوار، ج ٦٨، ص ٢٣، حديث ١)

[٦٤٣] - نهج البلاغة، ص ٣٩، خطبه ١.

[٦٤٤] -« صفت‌ها در تو گم گشته و اوصاف در حضرتت مندك گرديد».( صحيفه كامله سجّاديه، ص ١٦٦، دعاى ٣٢)

[٦٤٥] -« او هر روز در شأنى است».( الرحمن( ٥٥): ٢٩)