موسوعة الإمام الخميني 48 (آداب الصلوة( آداب نماز)) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٣٦٩ - فصل ششم در شمّهاى از تفسير سوره مباركه «توحيد»

ولى باز مژده و بشارتى در كار است كه چشم آخر زمانى‌ها را روشن كند و دل اهل معرفت را اطمينان بخشد. و آن حديثى است كه در كافى شريف است. و آن اين است كه سؤال شد علىّ بن الحسين- سلام اللَّه عليهما- از توحيد. آن حضرت فرمود: «همانا خداى عزّ وجلّ دانا بود كه در آخر الزمان اقوامى هستند كه نظرهاى عميق دارند؛ پس، نازل فرمود «قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ» و آيات از سوره «حديد» را تا قولِ او «عَلِيمٌ بِذاتِ الصُّدُورِ». پس، كسى كه غير از آن را قصد كند هلاك شود»[٦٣٥].

و از اين حديث شريف معلوم شود كه فهم اين آيات شريفه و اين سوره مباركه، حق متعمّقان و صاحبان انظار دقيقه است؛ و دقايق و سراير توحيد و معرفت در اينها مطوى است؛ و لطايف علوم الهى را حق تعالى براى اهلش فرو فرستاده؛ و كسانى كه حظّى از سراير توحيد و معارف الهيه ندارند، حقِّ نظر در اين آيات ندارند؛ و حق ندارند اين آيات را به معانى عامّيه سوقيه كه خود مى‌فهمند حمل و قصر نمايند.

و در آيات شريفه اوّل سوره مباركه «حديد» دقايقى است از توحيد، و معارف جليله‌ايست از اسرار الهيّت و تجريد، كه در هيچ‌يك از مسفورات الهيه و صحف اهل معرفت و اصحاب قلوب نظير ندارد. و اگر براى صدق نبوّت و كمال شريعت حضرت نبىّ ختمى جز آن آيات نبود، براى اهل نظر و معرفت هم آنها كفايت مى‌كرد. و بالاترين شاهد بر اين‌كه اين معارف از حوصله بشر خارج و از حيطه فكر انسانى بيرون است، آن است كه تا قبل از نزول اين آيات شريفه و امثال آن، از معارفى كه قرآن شامل است، در بشر سابقه‌اى از اين قسم معارف‌

[٦٣٥] - الكافي، ج ١، ص ٩١،« كتاب التوحيد»،« باب النسبة»، حديث ٣.