موسوعة الإمام الخميني 48 (آداب الصلوة( آداب نماز)) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٣٢٣ - ايقاظ ايمانى در بيان ربوبيّت حق تعالى از عالميان

اسرار و دقايق معارف، آشنا و از لطايف توحيد و تجريد با خبرند، وجهه نظرشان در اين كتاب الهى و قبله آمالشان در اين وحى سماوى همان معارف آن است و به جهات ديگر چندان توجهى ندارند. و هر كس نظرى به عرفان قرآن و عرفاى اسلام كه كسب معارف از قرآن نمودند كند و مقايسه مابين آنها با علماء ساير اديان و تصنيفات و معارف آنها كند، پايه معارف اسلام و قرآن را، كه اسّ اساس دين و ديانت و غاية القصواى بعث رسل و انزال كتب است، مى‌فهمد؛ و تصديق به اين كه اين كتاب، وحى الهى و اين معارف، معارف الهيه است براى او مؤونه ندارد.

ايقاظ ايمانى: در بيان ربوبيّت حق تعالى از عالميان‌

بدان كه ربوبيت حق تعالى- جلّ شأنه- از عالميان بر دو گونه است:

يكى «ربوبيت عامّه» كه تمام موجودات عالم در آن شركت دارند. و آن تربيت‌هاى تكوينى است كه هر موجودى را از حدّ نقص به كمال لايق خود در تحت تصرّف ربوبيت مى‌رساند. و تمام ترقّيات طبيعيه و جوهريه و حركات و تطوّرات ذاتيه و عرضيه در تحت تصرّفات ربوبيت واقع شود. و بالجمله، از منزلِ مادّة الموادّ و هيولاى اولى تا منزل حيوانيت و حصول قواى جسمانيه و روحانيه حيوانيه، تربيت تكوينى، و هر يك از آنها شهادت دهند به اين كه اللَّه- جلّ جلاله- ربّي.

و دوم از مراتب ربوبيت «ربوبيت تشريعى» است، كه مختصّ به نوع انسانى است و ديگر موجودات را از آن نصيبى نيست. و اين تربيت، هدايت طرق نجات و ارائه راه‌هاى سعادت و انسانيت و تحذير از منافيات آن [است‌] كه به توسّط انبياء عليهم السلام اظهار فرموده. و اگر كسى با قدم اختيار، خود را در تحت تربيت‌