موسوعة الإمام الخميني 48 (آداب الصلوة( آداب نماز)) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٣٢٢ - تنبيهٌ آخر بيان تناسب «

يَخْتِمُ»[٥٣٢]. و اين‌كه در آيه شريفه حق مى‌فرمايد: «إنَّ إلَيْنَا إيَابَهُمْ^ ثُمَّ إنَّ عَلَيْنَا حِسَابَهُمْ»[٥٣٣] و در زيارت جامعه مى‌فرمايد: «وإيابُ الْخَلْقِ إِلَيْكُمْ وحِسابُهُمْ عَلَيْكُمْ» سرّى از اسرار توحيد، و اشاره به آن است كه رجوع به انسان الكامل رجوع الى اللَّه است؛ زيرا كه انسان كامل، فانى مطلق و باقى به بقاء اللَّه است و از خود، تعيّن و انّيت و انانيّتى ندارد، بلكه خود از اسماء حُسنا و اسم اعظم است؛ چنانچه اشاره به اين معنا در قرآن و احاديث شريفه بسيار است.

و قرآن شريف به قدرى جامع لطايف و حقايق و سراير و دقايق توحيد است كه عقول اهل معرفت در آن حيران مى‌ماند؛ و اين، اعجاز بزرگِ اين صحيفه نورانيه آسمانى است، نه فقط حسن تركيب و لطف بيان و غايت فصاحت و نهايت بلاغت و كيفيت دعوت و إخبار از مغيبات و احكام احكام و اتقان تنظيم عائله و امثال آن، كه هر يك مستقلًا اعجازى فوق طاقت و خارق عادت است.

بلكه مى‌توان گفت اين كه قرآن شريف معروف به فصاحت شد و اين اعجاز در بين ساير معجزات مشهور آفاق شد، براى اين بود كه در صدر اول، اعراب را اين تخصّص بود و فقط اين جهت از اعجاز را ادراك كردند؛ و جهات مهم‌ترى كه در آن موجود بود و جهت اعجازش بالاتر و پايه ادراكش عالى‌تر بود اعراب آن زمان ادراك نكردند. الآن نيز آنهايى كه هم‌افق آنها هستند، جز تركيبات لفظيه و محسّنات بديعيه و بيانيه چيزى از اين لطيفه الهيه ادراك نكنند. و اما آنهايى كه به‌

[٥٣٢] -« بازگشت آفريدگان به سوى شما و حسابرسى آنان با شماست ... خدا به سبب شما( خلقت را) آغاز كرد و به شما پايانش مى‌دهد».( من لا يحضره الفقيه، ج ٢، ص ٣٧٤، باب ٢٥، حديث ٢، زيارت« جامعه كبيره»)

[٥٣٣] -« همانا بازگشت آنان به سوى ماست، آن‌گاه حسابشان بر عهده ماست».( الغاشية( ٨٨): ٢٥- ٢٦)