موسوعة الإمام الخميني 48 (آداب الصلوة( آداب نماز)) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٢٩٣ - تفسير «

كنيد؛ باشد كه به ياد خدا افتد و از كردار خود و عاقبت امر بترسد. اين دستور امر به معروف و نهى از منكر است. اين كيفيت ارشاد مثل فرعون طاغوت است.

اكنون تو نيز كه مى‌خواهى امر به معروف و نهى از منكر كنى و خلق خدا را ارشاد كنى، از اين آيات شريفه الهيه، كه براى تذكّر و تعلّم فرو فرستاده شده، متذكّر شو و تعلّم گير؛ با قلب پر از محبّت و دل با عاطفه با بندگان خداوند ملاقات كن و خير آنها را از صميم قلب طالب شو. و چون قلب خود را رحمانى و رحيمى يافتى، به امر و نهى و ارشاد قيام كن تا دل‌هاى سخت را برق عاطفه قلبت نرم كند و آهن قلوب، به موعظت آميخته با آتش محبتت ليّن گردد. و اين وادى غير از وادى بغض فى اللَّه و حبّ فى اللَّه است كه انسان بايد با اعداء دين عداوت داشته باشد؛ چنانچه در روايات شريفه و قرآن كريم وارد است. و آن در جاى خود صحيح و اين نيز در جاى خود صحيح است، و اكنون مجال بيان آن نيست.

فصل پنجم در بيان اجمالى از تفسير سوره مباركه «حمد» و در آن شمّه‌اى از آداب تحميد و قرائت است‌

تفسير «

بدان كه علماء را اختلاف است در متعلق «باء» در «بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ‌». و هركس به‌حسب مشرب خود از علم و عرفان براى آن متعلَّقى ذكر نموده؛ چنانچه علماء ادب از ماده «ابتداء» يا «استعانت» مثلًا اشتقاقى نموده و تقدير گرفته‌اند[٤٦٨].

[٤٦٨] - ر. ك: البحر المحيط، ج ١، ص ١٦.