موسوعة الإمام الخميني 48 (آداب الصلوة( آداب نماز)) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٢٨٧ - فصل چهارم در بعض آداب تسميه است

بدان، جَعَلَكَ اللَّهُ وَإيّانا مِنَ المتّسمينَ بِسِماتِ اللَّهِ، كه دخول در منزل «تسميه» براى سالك ميسور نيست مگر بعد از دخول در منزل استعاذه و استيفاء حظوظ آن منزل. تا انسان در تصرّف شيطان و مقهور در تحت سلطنت او است، متّسم به سمات شيطانيه است. و اگر غلبه تامّه بر باطن و ظاهر او كرد، خود به تمام مراتب، آيت و علامت او گردد؛ و در اين مقام اگر تسميه گويد، با اراده و قوّه و لسان شيطانى گويد، و از استعاذه و تسميه او جز تأكيد سلطنت شيطانيه چيزى حاصل نشود. و چون از خواب غفلت با توفيق الهى برخاست و حالت يقظه براى او پيدا شد و لزوم سير و سلوك الى اللَّه را در منزل يقظه به نور فطرت الهيه و انوار تعليمات قرآنيه و سنن هاديان طريق توحيد دريافت و موانع سير را قلب ادراك كرد، كم‌كم حال استعاذه دست دهد؛ و پس از آن به توفيق ربّانى وارد منزل استعاذه شود. و چون از قذارات شيطانيه مطهّر شد، به اندازه تطهير باطن و ظاهر از آن انوار الهيه، به حسب تناسب، در مرآت سالك جلوه‌گر شود. و در اول امر، انوار، مشوب با ظلمات بلكه ظلمت غالب است «خَلَطُوا عَمَلًا صالِحاً وَ آخَرَ سَيِّئاً»[٤٥٦] و كم‌كم هرچه سلوك قوّت گرفت، نور به ظلمت غلبه كند و سمات ربوبيّت در سالك پيدا شود؛ پس، تسميه او حقيقت تا اندازه‌اى پيدا كند. و كم‌كم علامات شيطانيه- كه در ظاهر، مخالفت با نظام مدينه فاضله و در باطن، عُجب و استكبار و امثال آن است و در باطنِ باطن، خودبينى و خودخواهى و امثال آن‌

[٤٥٦] -« عمل شايسته را با ناشايست آميختند».( التوبة( ٩): ١٠٢)