موسوعة الإمام الخميني 48 (آداب الصلوة( آداب نماز)) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٢٧٠ - فصل دوم در بعض آداب استعاذه است

فصل دوم در بعض آداب استعاذه است‌

قال تعالى: «فَإِذا قَرَأْتَ الْقُرْآنَ فَاسْتَعِذْ بِاللَّهِ مِنَ الشَّيْطانِ الرَّجِيمِ^ إِنَّهُ لَيْسَ لَهُ سُلْطانٌ عَلَى الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَلى‌ رَبِّهِمْ يَتَوَكَّلُونَ^ إِنَّما سُلْطانُهُ عَلَى الَّذِينَ يَتَوَلَّوْنَهُ وَ الَّذِينَ هُمْ بِهِ مُشْرِكُونَ‌»[٤٢٨] از آداب مهمّه قرائت- خصوصاً قرائت در نماز كه سفر روحانى الى اللَّه و معراج حقيقى و مرقاة وصول اهل اللَّه است- استعاذه از شيطان رجيم است كه خار طريق معرفت و مانع سير و سلوك الى اللَّه است؛ چنانچه خداى تعالى خبر دهد از قول او در سوره مباركه «اعراف» آنجا كه فرمايد: «قالَ فَبِما أَغْوَيْتَنِي لَأَقْعُدَنَّ لَهُمْ صِراطَكَ الْمُسْتَقِيمَ‌»[٤٢٩]. قسم خورده است كه سر راه مستقيم را بر اولاد آدم بگيرد و آنها را از آن باز دارد. پس، در نماز كه صراط مستقيم انسانيت و معراج وصول الى اللَّه است بى‌استعاذه از اين راهزن صورت نگيرد و بدون پناه بردن به حصن حصين الوهيت از شرّ او ايمنى حاصل نشود. و اين استعاذه و پناه بردن، با لقلقه لسان و صورت بى‌روح و دنياى بى‌آخرت تحقّق پيدا نكند؛ چنانچه مشهود است كه اين لفظ را كسانى هستند كه چهل- پنجاه سال گفته و از

[٤٢٨] -« چون خواستى قرآن بخوانى، از شيطان به خدا پناه ببر. همانا او را بر كسانى كه ايمان‌آورده‌اند و بر پروردگارشان توكل مى‌كنند چيرگى و سلطه نيست. شيطان بر كسانى فرمانروايى دارد كه او را دوست خود گرفته‌اند و كسانى كه به خدا شرك ورزيده‌اند».( النحل( ١٦): ٩٨- ١٠٠)

[٤٢٩] -« چون مرا گمراه كردى، بر سر راه راست تو در كمينشان خواهم نشست».( الأعراف( ٧): ١٦)