موسوعة الإمام الخميني 48 (آداب الصلوة( آداب نماز)) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٢٧ - فصل پنجم در بيان محافظت عبادت از تصرّف شيطان است

تغذّى قلوب از فضائل نفسانيه و مناسك الهيه است.

و بايد دانست كه هر يك از اين غذاها اگر از تصرّف شيطان خالص باشد و با دست ولايت‌مآبى رسول ختمى و ولىّ اللَّه اعظم- صلوات اللَّه عليهما و آلهما- فراهم آمده باشد، روح و قلب از آن تغذّى كنند و به كمال لايق انسانيت و معراج قرب الى اللَّه نائل شوند. و خلوص از تصرّف شيطان، كه مقدّمه اخلاص است، به حقيقت حاصل نشود مگر آن‌كه سالك در سلوكش خداخواه شود و خودخواهى و خودپرستى را، كه منشأ تمام مفاسد و امّ الامراض باطن است، زير پا نهد؛ و اين به تمام معنا در غير انسان كامل و به تبع او در خلّص اولياء عليهم السلام در ديگر اشخاص ميسور نيست. ولى سالك نبايد مأيوس از الطاف باطنه حق باشد كه يأس از رَوْح اللَّه سرآمد همه سردى‌ها و سستى‌ها است و از اعظم كبائر است؛ و آنچه از براى صنف رعايا نيز ممكن است قرّة العين اهل معرفت است.

پس، بر سالك طريق آخرت لازم و حتم است كه با هر جدّيتى هست معارف و مناسك خود را از تصرّف شيطان و نفس امّاره تخليص كند و با كمال دقّت و تفتيش، در حركات و سكنات و طلب و مطلوب خود غور كند و غايت سير و تحصيل و مبادى حركات باطنيّه و تغذّيات روحيّه را به‌دست آورد و از حيله‌هاى نفس و شيطان غفلت نكند و از دام‌هاى نفس امّاره و ابليس غافل نشود و در جميع حركات و افعال سوءظنّ كامل به خود داشته باشد و هيچ گاه آن را سرخود و رها نكند؛ چه بسا باشد كه با اندك مسامحه‌اى انسان را مغلوب‌