موسوعة الإمام الخميني 48 (آداب الصلوة( آداب نماز)) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٢٣٨ - فصل چهارم در رفع موانع استفاده از قرآن

مقصدش جهات بلاغت و فصاحت باشد؛ سيبويه و خليل نيست تا منظورش جهات نحو و صرف باشد، مسعودى و ابن خلّكان نيست تا در اطراف تاريخ عالم بحث كند؛ اين كتاب چون عصاى موسى و يد بيضاى آن سرور، يا دمِ عيسى كه احياء اموات مى‌كرد نيست كه فقط براى اعجاز و دلالت بر صدق نبىّ اكرم آمده باشد؛ بلكه اين صحيفه الهيه كتاب احياء قلوب به حيات ابدى علم و معارف الهيه است؛ اين كتاب خدا است و به شؤون الهيه- جلّ و علا- دعوت مى‌كند. مفسِّر بايد شؤون الهيه را به مردم تعليم كند، و مردم بايد براى تعلّم شؤون الهيه به آن رجوع كنند تا استفادت از آن حاصل شود؛ «وَ نُنَزِّلُ مِنَ الْقُرْآنِ ما هُوَ شِفاءٌ وَ رَحْمَةٌ لِلْمُؤْمِنِينَ وَ لا يَزِيدُ الظَّالِمِينَ إِلَّا خَساراً»[٣٥٧] چه خسارتى بالاتر از اين كه سى- چهل سال كتاب الهى را قرائت كنيم و به تفاسير رجوع كنيم و از مقاصد آن بازمانيم؛ «رَبَّنا ظَلَمْنا أَنْفُسَنا وَ إِنْ لَمْ تَغْفِرْ لَنا وَ تَرْحَمْنا لَنَكُونَنَّ مِنَ الْخاسِرِينَ‌»[٣٥٨].

فصل چهارم در رفع موانع استفاده از قرآن‌

اكنون كه عظمت كتاب خدا از جميع جهات مقتضيه عظمت معلوم شد و راه استفادت مطالب آن مفتوح گرديد، بر متعلّم و مستفيد از كتاب خدا لازم است كه يكى ديگر از آداب مهمّه را به‌كار بندد تا استفاده حاصل شود؛ و آن، رفع‌

[٣٥٧] -« ما از قرآن آنچه را كه براى مؤمنان شفا و رحمت است نازل مى‌كنيم و آن ستمكاران راجز زيان نمى‌افزايد».( الإسراء( ١٧): ٨٢)

[٣٥٨] -« پروردگارا ما بر خود ستم كرديم و اگر ما را نيامرزى و بر ما رحم ننمايى محققاً از زيانكاران خواهيم بود».( الأعراف( ٧): ٢٣)