موسوعة الإمام الخميني 48 (آداب الصلوة( آداب نماز)) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٢٣٧ - فصل سوم در طريق استفاده از قرآن شريف

لا رَيْبَ فِيهِ هُدىً لِلْمُتَّقِينَ‌»[٣٥٣]. اين كتاب را كتاب هدايت خوانده. مى‌بينيم در يك سوره كوچك چندين مرتبه مى‌فرمايد: «وَ لَقَدْ يَسَّرْنَا الْقُرْآنَ لِلذِّكْرِ فَهَلْ مِنْ مُدَّكِرٍ»[٣٥٤].

مى‌بينيم مى‌فرمايد: «وَ أَنْزَلْنا إِلَيْكَ الذِّكْرَ لِتُبَيِّنَ لِلنَّاسِ ما نُزِّلَ إِلَيْهِمْ وَ لَعَلَّهُمْ يَتَفَكَّرُونَ‌»[٣٥٥].

مى‌فرمايد: «كِتابٌ أَنْزَلْناهُ إِلَيْكَ مُبارَكٌ لِيَدَّبَّرُوا آياتِهِ وَ لِيَتَذَكَّرَ أُولُوا الْأَلْبابِ‌»[٣٥٦] .... إلى غير ذلك از آيات شريفه كه ذكرش به طول انجامد.

بالجمله، مقصود ما از اين بيان، نه انتقاد در اطراف تفاسير است، چه كه هر يك از مفسِّرين زحمت‌هاى فراوان كشيده و رنج‌هاى بى‌پايان برده تا كتابى شريف فراهم آورده فَلِلِّه دَرُّهُمْ وَعَلَى اللَّه أجْرُهُم، بلكه مقصود ما آن است كه راه استفاده از اين كتاب شريف را- كه تنها كتاب سلوك الى اللَّه و يكتا كتاب تهذيب نفوس و آداب و سنن الهيه است و بزرگ‌تر [ين‌] وسيله رابطه بين خالق و خلق و عروة الوثقى و حبل المتين تمسّك به عزّ ربوبيّت است- بايد به روى مردم مفتوح نمود. علماء و مفسِّرين، تفاسير فارسى و عربى بنويسند و مقصود آنها بيان تعاليم و دستورات عرفانى و اخلاقى و بيان كيفيّت ربط مخلوق به خالق و بيان هجرت از دار الغرور به دار السرور و الخلود باشد، به طورى كه در اين كتاب شريف به وديعت گذاشته شده. صاحب اين كتاب سكّاكى و شيخ نيست كه‌

[٣٥٣] -« هيچ شكى در اين كتاب نيست و آن هدايت براى پرهيزكاران است».( البقرة( ٢): ٢)

[٣٥٤] -« ما قرآن را براى متذكر شدن آسان ساختيم؛ آيا متذكرشونده‌اى هست؟»( القمر( ٥٤): ١٧)

[٣٥٥] -« ما قرآن را( يكباره) به سوى تو نازل كرديم تا آنچه را كه( تدريجاً) بر مردم فرستاده شده‌است براى آنها بيان كنى شايد آنان بينديشند».( النحل( ١٦): ٤٤)

[٣٥٦] -« كتاب مباركى كه به سوى تو نازل كرديم تا در آيات آن تدبر كنند و صاحبان خرد متذكرشوند».( ص( ٣٨): ٢٩)