عَنْهُ قُدِّسَ سِرُّهُ في فَتْحِ الأبوابِ بإسنادِهِ عَن الزهري، قالَ: دَخَلْتُ مَعَ عَليِّ بنِ الحسين عليهما السلام عَلَى‌ عَبدِالمَلِكِ بن مَرْوانَ، قالَ: فَاسْتَعْظَمَ عَبدُالمَلِكِ ما رَأى‌ مِنْ أثَرِ السُّجُودِ بَيْنَ عَيْنَيْ عَليِّ بنِ الحسين عليهما السلام. فقَالَ: يا أبا مُحَمَّدٍ، لَقَدْ بُيِّنَ عَلَيْكَ الاجتِهادُ، وَلَقَدْ سَبَقَ لَكَ مِنَ اللَّه الحُسْنى‌، وَأنْتَ بَضْعَةٌ مِنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه و آله، قَريبُ النَّسَبِ، وَكيدُ السَّبَبِ، وَإنَّكَ لَذُو فَضْلٍ عَظيمٍ عَلى‌ أهلِ بَيْتِكَ وَذوي عَصْرِكَ، وَلَقَدْ اوتيتَ مِنَ الفَضْلِ وَالعِلْمِ و الدينِ وَالْوَرَعِ ما لَمْ يُؤْتَ أحَدٌ مِثْلَكَ وَلا قَبْلَكَ إلّا مَنْ مَضى‌ مِنْ سَلَفِكَ. وَأقبَلَ يُثْني عَلَيْهِ وَيُطريهِ. قال: فَقال عليُّ بنُ الحسين عليهما السلام:

«كُلُّ ما ذَكَرْتَهُ وَوَصَفْتَهُ، مِنْ فَضْلِ اللَّهِ سُبْحانَهُ وَتأييدِهِ وَتَوْفيقهِ؛ فَأيْنَ شُكْرُهُ عَلى ما أنْعَمَ يا أميرَالْمُؤْمنين؟ كانَ رَسُولُ اللَّه صلى الله عليه و آله يَقِفُ في الصَّلاةِ حَتّى تَرِمَ قَدَمَاهُ، وَيَظْمَأُ في الصِّيامِ حتّى يَعْصِبَ فُوهُ. فَقيل لَهُ: يا رَسُولَ اللَّه، أَلَمْ يَغْفِرِ اللَّهُ لَكَ ما تَقَدَّمَ مِنْ ذَنْبِكَ وَمَا تَأخَّر؟ فَيَقُولُ صلى الله عليه و آله:

أفلا أكونُ عَبْداً شَكُوراً. الحَمْدُ للَّه‌عَلى‌ ما أوْلى‌ وأبْلى‌ وَلَهُ الْحَمْدُ في الآخِرَةِ والاولى‌. وَاللَّه، لَوْ تَقَطَّعَتْ أعْضائي وَسالَتْ مُقْلَتايَ عَلى صَدْري أنْ أقُومَ للَّهِ جَلَّ جَلالُهُ بِشُكْرِ عُشْرِ العَشِيرِ مِنْ نِعْمَةٍ واحِدَةٍ مِنْ جَميعِ نِعَمِهِ الَّتي لا يُحصيها الْعادّون وَلا يَبْلُغُ حَدَّ نِعْمَةٍ مِنْها عَلى‌ جَميعِ حَمْدِ الْحامِدينَ، لا و اللَّه، أو يَرانِيَ اللَّه لا يَشْغَلُني شَي‌ءٌ عَنْ شُكْرِهِ وَذِكْرِهِ في لَيْلٍ ولا نهارٍ ولا سِرٍّ وَلا عَلانِيَهٍ. وَلَوْلا أنَّ لِأهلي عَليَّ حقّاً وَلِسائِرِ النّاسِ مِنْ خاصِّهِمْ وَعامِّهِمْ عَلَيَّ حُقوقاً لا يَسَعُني إلَّاالْقِيامُ بِها حَسَبَ الوُسْعِ و الطّاقَةِ حتّى اؤَدّيهَا إلَيهِمْ، لَرَمَيْتُ بِطَرْفِي إلَى السَّمَاءِ وبِقَلْبي إلَى اللَّهِ، ثُمَّ لَمْ أرْدُدْهُما حتّى يَقْضِي اللَّهُ عَلى‌ نَفْسي، وَهُوَ خَيْرُ الْحاكِمينَ». وَبَكى‌ عليه السلام وبَكى‌ عَبدُالمَلِك ... الخبر[٣٢٨].

[٣٢٨] -« زهرى گويد:" همراه على بن الحسين عليهما السلام بر عبدالملك بن مروان وارد شديم. چون چشم عبدالملك بر پيشانى آن جناب افتاد و اثر سجده را بر پيشانى آن حضرت ديد، اعجاب نموده گفت: اى ابامحمد! آثار كوشش( در عبادت) بر تو آشكار است در حالى كه از پيش، خداوند خير و نيكويى برايت مقرر و مقدر كرده است؛ تو پاره تن پيامبر خدا صلى الله عليه و آله هستى، نسبتت( به او) نزديك و پيوندت محكم است و تو در ميان افراد خانواده و مردم زمانه‌ات فضيلت و برترى عظيمى دارى و فضل و دانش و دين و تقوايى كه توراست براى احدى جز گذشتگان از خاندانت در گذشته و اكنون نبوده است." و همچنان آن‌حضرت را بسيار ستود. آن‌گاه على بن الحسين عليهما السلام فرمود:" هر آنچه ذكر كردى و وصف نمودى، از فضل و تأييد و توفيق خداى سبحان است، پس شكر اين نعمت‌ها چگونه توان كرد اى امير مؤمنان؟ رسول اللَّه صلى الله عليه و آله به نماز مى‌ايستاد تا پاهايش متورم مى‌شد و در ايّام روزه دهانش از تشنگى خشك مى‌شد. به آن حضرت گفتند: اى رسول خدا! مگر خدا گناهان گذشته و آينده تو را نيامرزيده است؟[ اشاره به آيه ٢ سوره مباركه فتح‌] فرمود:" آيا نبايد بنده‌اى سپاس‌گزار باشم؟" حمد خداى را بر آنچه انعام فرمود و ما را بدان آزمود و سپاس او راست در دنيا و آخرت. به خدا قسم اگر اعضاى بدنم پاره پاره شود و چشمانم از حدقه بر سينه‌ام فرو غلتند تا مگر شكر ده يك از يك دهم نعمتى از نعمت‌هاى خدا را كه شمارندگان شمارش آن نتوانند كرد و حمد همه حامدان حق يكى از آنها را ادا نتواند كرد به جاى آورم، به خدا سوگند، نمى‌توانم؛ جز آن‌كه خدا مرا چنان بيند كه در شب و روز و خلوت و آشكار چيزى مرا از شكر و ذكر او باز نمى‌دارد. و اگر نبود كه خانواده‌ام بر من حق دارند و ديگران را نيز بر من حقوقى است كه ناگزير بايد در حد توان خويش آن حقوق را ادا كنم، همانا چشم به آسمان مى‌دوختم و دل خود را به سوى خدا متوجه مى‌ساختم و ديده و دل برنمى‌گرفتم تا خدا جانم را بگيرد. و اوست بهترين حكم‌كنندگان." آنگاه حضرتش به گريه افتاد و عبدالملك( نيز) گريست ...».( فتح الأبواب، ص ١٧٠؛ مستدرك الوسائل، ج ١، ص ١٢٥،« أبواب مقدّمة العبادات»، باب ١٨، حديث ١١)