موسوعة الإمام الخميني 48 (آداب الصلوة( آداب نماز)) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ١٩٥ - وسوسه و مكايد شيطان

هر نماز مدت‌هاى مديد خود را معطل مى‌كند كه نمازش با نيّت و عزم موجود شود. و اين شخص به آن ماند كه مدت‌ها تفكر كند كه براى بازار رفتن يا نهار خوردن نيّت و عزم تهيه كند. بيچاره‌اى كه بايد نماز، معراج قرب و مفتاح سعادت او باشد و با تأدّب به آداب قلبيه و اطّلاع بر اسرار اين لطيفه الهيه تكميل ذات و تأمين نشئه حيات خود كند، از همه اين امور غفلت كرده، بلكه اين امور را لازم نداند سهل است، همه را باطل شمارد و سرمايه عزيز خود را صرف در خدمت شيطان و اطاعت وسواس خنّاس كند و عقل خداداد را كه نور هدايت است محكوم حكم ابليس كند.

عبداللَّه بن سنان گفت: «ذكر كردم پيش حضرت صادق مردى را كه مبتلا بود به وضو و نماز (يعنى وسواسى بود) و گفتم:" او مرد عاقلى است." فرمود:" چه عقلى دارد، با آن‌كه اطاعت شيطان مى‌كند." گفتم:" چگونه اطاعت شيطان مى‌كند؟" فرمود:" سؤال كن از او اين كه مى‌آيد او را از چه چيز است؟ مى‌گويد از عمل شيطان است"»[٢٧٩].

بالجمله، قطع اين ريشه را انسان بايد با هر رياضت و زحمتى است بكند، كه از همه سعادات و خيرات انسان را باز مى‌دارد. ممكن است چهل سال انسان جميع عباداتش حتى به حسب صورت نيز صحيح بجا نيايد و اجزاى صورى فقهى هم نداشته باشد، فضلًا از آداب باطنيه و شرعيه.

مضحك‌تر آن‌كه بعضى از اين اشخاص وسواسى عمل جميع مردم را باطل مى‌دانند و تمام مردم را بى‌مبالات به دين محسوب مى‌كنند. با آن‌كه خود اگر مقلّد است، مرجع تقليدش نيز چون متعارف مردم مى‌باشد؛ و اگر اهل فضل‌

[٢٧٩] - الكافي، ج ١، ص ١٢،« كتاب العقل و الجهل»، حديث ١٠.