موسوعة الإمام الخميني 48 (آداب الصلوة( آداب نماز)) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ١٨٨ - فصل دوم در آداب قيام است

و در اين موضوعات، اخبار شريفه بيش از اين است كه در اين مختصر بگنجد. و تفكر در همين چند حديث نيز براى اهل تذكر و تفكر كفايت مى‌كند؛ هم راجع به آداب صوريه و هم راجع به آداب قلبيه و معنويه و كيفيت قيام بين يدى اللَّه.

قدرى تفكر كن در حالات علىّ بن الحسين، و مناجات آن بزرگوار با حضرت حق، و دعاهاى لطيف آن سرور كه كيفيت آداب عبوديت را به بندگان خدا تعليم مى‌كند. من نمى‌گويم مناجات آن بزرگواران براى تعليم عِباد است؛ زيرا كه اين كلام بى‌مغز باطلى است كه صادر شده از جهل به مقام ربوبيّت و معارف اهل البيت؛ خوف و خشيت آنها از همه كس بيشتر بوده و عظمت و جلال حق در قلب آنها از هر كس بيشتر تجلّى نموده؛ لكن مى‌گويم بايد بندگان خدا از آنها كيفيت عبوديت و سلوك الى اللَّه را تعلّم كنند، وقتى ادعيه و مناجات‌هاى آنها را مى‌خوانند لقلقه لسان نباشد، بلكه تفكر كنند در چگونگى معامله آنها با حق و اظهار تذلّل و عجز و نياز نمودن آنها با ذات مقدس.

و لَعَمْرِ الحبيب كه جناب علىّ بن الحسين عليه السلام از بزرگ‌ترين نعمت‌هايى است كه ذات مقدّس حق بر بندگان خود به وجودش منّت گذارده و آن سرور را از عالم قرب و قدس نازل فرموده براى فهماندن طرق عبوديت به بندگان خود و «لَتُسْئَلُنَّ يَوْمَئِذٍ عَنِ النَّعِيمِ‌»[٢٧٥]. و اگر از ما سؤال شود كه قدر اين نعمت را چرا ندانستيد و استفادت از اين بزرگوار چرا نكرديد، جوابى نداريم جز آن‌كه سر

[٢٧٥] -« آن روز شما را از نعمت‌ها مى‌پرسند».( التكاثر( ١٠٢): ٨)