موسوعة الإمام الخميني 48 (آداب الصلوة( آداب نماز)) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ١٨٧ - فصل دوم در آداب قيام است

بالخُشُوعِ وَالخُضُوعِ مُتَواضِعاً للَّهِ عَزَّ وَجَلَّ مُتَخاشِعاً؛ عَلَيْكَ الخَشْيَةَ وَسيماءَ الخَوْفِ راجِياً خائِفاً بِالطُّمَأْنينَةِ عَلَى الْوَجَلِ وَالْحَذَرِ؛ فَقِفْ بَيْنَ يَدَيهِ كالْعَبدِ الْآبِقِ المُذْنِبِ بَيْنَ يَدَيْ مَوْلاهُ.

فَصِفْ قَدَمَيْكَ، وَانْصَبْ نَفْسَكَ؛ وَلا تَلْتَفِتْ يَميناً وشِمالًا؛ وَتَحْسَبْ كَأنَّكَ تَرَاهُ؛ فَإنْ لَمْ تَكُنْ تَراهُ، فَإنَّهُ يَراك ...»[٢٧١] الحديث.

وفي عُدّة الداعي: رُوِيَ «أنّ إبراهيمَ عليه السلام كانَ يُسْمَعُ تَأَوُّهُهُ عَلى حَدِّ ميلٍ، حَتّى مَدَحَهُ اللَّهُ بِقَوْلِهِ: «إِنَّ إِبْراهِيمَ لَحَلِيمٌ أَوَّاهٌ مُنِيبٌ‌» وَكانَ في صَلاتِهِ يُسْمَعُ لَهُ أزيزٌ[٢٧٢] كَأزيزِ الْمِرْجَلِ‌[٢٧٣]. وَكَذلِكَ يُسْمَعُ مِنْ صَدْرِ سيّدِنا رَسولِ اللَّه صلى الله عليه و آله مِثْلُ ذلِكَ. وَكانَتْ فاطِمَةُ عليها السلام تَنْهَجُ في الصَّلاةِ مِنْ خيفَةِ اللَّه ...»[٢٧٤] إلى غَيرِ ذلِكَ مِن الأخبار.

[٢٧١] - از فقه الرضا نقل شده است:« چون خواستى به نماز بايستى، با حال كسالت، خواب‌آلودگى، شتاب و لهو و بازى نايست؛ بلكه با آرامش و وقار نماز را به جاى آور. و بر تو باد كه( در نماز) خاشع و خاضع باشى و براى خدا تواضع كنى و خشوع و خوف را بر خود هموار سازى در آن حال كه بين بيم و اميد ايستاده باشى و پيوسته نگران و محترز باشى. پس، بسان بنده‌اى گريخته و گنهكار كه( بازگشته) در محضر مولايش ايستاده، در پيشگاه خدا بايست؛ پاهاى خود را كنار هم بگذار و قامتت را راست نگهدار و به راست و چپ روى مگردان؛ و چنين بدان كه گويى خدا را مى‌بينى؛ كه اگر تو او را نمى‌بينى او تو را مى‌بيند ...».( الفقه المنسوب للإمام الرضا عليه السلام، ص ١٠١؛ مستدرك الوسائل، ج ٤، ص ٨٧،« كتاب الصلاة»،« أبواب أفعال الصلاة»، باب ١، حديث ٧)

[٢٧٢] - أزيز: صوت غليان القدر.[ منه قدس سره‌]

[٢٧٣] - المِرجَل: قدر من نحاس.[ منه قدس سره‌]

[٢٧٤] -« روايت شده كه صداى آه و زارى ابراهيم عليه السلام از فاصله يك ميلى( چهار هزار ذراع) شنيده مى‌شد تا آن حد كه خداوند او را به اين كلام ستود كه فرمود:" همانا ابراهيم، بردبار، بسيار آه‌كشنده و انابه كننده به سوى خدا بود."[ هود( ١١): ٧٥]، در نماز صدايى مانند صداى ديگ جوشان از سينه او شنيده مى‌شد. چنين صدايى از سينه سرور ما، رسول اللَّه صلى الله عليه و آله، نيز شنيده مى‌شد. و فاطمه عليها السلام در نماز از خوف خدا از حال عادى خارج مى‌گرديد و نفس وى به شماره مى‌افتاد».( عدّة الداعي، ص ١٨٥)