موسوعة الإمام الخميني 48 (آداب الصلوة( آداب نماز)) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ١٣٩ - احاديث مربوط به احوال معصومين در وقت نماز

جمال، آنها را به سرور و بهجت وادار كند و «أَرِحْنا يا بِلال»[٢٠٦] گويند. و گاهى تجلّيات به عظمت و قهر و سلطنت آنها را از خود بى‌خود كند و رعشه و رعده براى آنها دست دهد.

بالجمله، اى ضعيف! آداب قلبيه اوقات آن است كه خود را مهيّا كنى براى ورود به حضور مالك دنيا و آخرت و مخاطبه و مكالمه با حضرت حق جلّ و علا؛ پس، با نظرى توجه به ضعف و بيچارگى و ذلّت و بى‌نوايى خود كن- و عظمت و بزرگى و جلال و كبرياى ذات مقدّس جلّت عظمته كه انبياء مرسلين و ملائكه مقرّبين در بارگاه عظمتش از خود بى‌خود شوند و اعتراف به عجز و مسكنت و ذلّت كنند؛ و چون اين نظر را كردى و به دل فهماندى، دل استشعار خوف كند و خود و عبادات خود را ناچيز شمارد- و با نظرى توجه به سعه رحمت و كمال عطوفت و احاطه رحمانيت آن ذات مقدّس كن كه بنده ضعيفى را به بارگاه قدس خود با همه آلودگى و بيچارگى كه دارد بار داده، و او را با همه تشريفات فرو فرستادن فرشتگان و نازل نمودن كتاب‌هاى آسمانى و فرستادن انبياء مرسلين عليهم السلام دعوت به مجلس انس خود فرموده بدون آن كه سابقه استعدادى از براى ممكن بيچاره باشد، يا در اين دعوت و حضور براى حضرتش- نَعُوذُ باللَّه- يا ملائكة اللَّه و انبياء عليهم السلام سودى تصوّر بشود. البته قلب را با اين توجه انسى حاصل شود و استشعار رجاء و اميدوارى مى‌كند. پس، با قدم خوف و رجاء و رغبت و رهبت خود را مهيّاى حضور كن؛ وعِدّه و عُدّه حضور را مهيّا كن؛ كه عمده آن، آن است كه با قلب خجل و دل وجِل و استشعار انكسار و ذلّت‌

[٢٠٦] - المحجّة البيضاء، ج ١، ص ٣٧٧. و مولوى در مثنوى گويد:« جان كمال است و نداى اوكمال/ مصطفى گويان« أرحنا يا بلال ...»( مثنوى معنوى، دفتر اول، ص ٩٠، بيت ١٩٨٦)