موسوعة الإمام الخميني 48 (آداب الصلوة( آداب نماز)) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ١٣٧ - احاديث مربوط به احوال معصومين در وقت نماز

قلب را تعلّقاتى نباشد؛ و نماز را با امور ديگر مزاحم قرار مده تا بتوانى قلب را راحت و حاضر كنى.

اكنون احاديث وارده در احوال معصومين عليهم السلام را به قدر اقتضا ذكر مى‌كنم تا آن كه به تدبّر در حالات آن بزرگواران بلكه تنبّهى حاصل آيد؛ و شايد عظمت موقف و اهمّيت و خطر مقام را قلب ادراك كند و از خواب غفلت برخيزد.

احاديث مربوط به احوال معصومين در وقت نماز

از بعضى از زن‌هاى رسول خدا صلى الله عليه و آله نقل شده كه رسول خدا صلى الله عليه و آله با ما صحبت مى‌كرد و ما با او صحبت مى‌كرديم؛ چون وقت نماز حاضر مى‌شد، گويى او ما را نمى‌شناخت و ما او را نمى‌شناختيم، براى اشتغالى كه به خدا پيدا مى‌كرد از هر چيز[٢٠١].

و از حضرت امير- صلوات اللَّه عليه- روايت شده كه چون وقت نماز مى‌شد، به خود مى‌پيچيد و متزلزل مى‌شد. عرض كردند به آن حضرت: اين چه حالى است تو را يا اميرالمؤمنين؟ مى‌فرمود: «آمد وقت امانتى كه خداى تعالى عرضه داشت آن را بر آسمان‌ها و زمين‌ها و ابا كردند از حمل آن و ترسيدند از آن»[٢٠٢].

و سيّد بن طاووس قدس سره در فلاح السائل نقل فرموده كه حضرت امام حسين عليه السلام‌

[٢٠١] - عوالي اللآلي، ج ١، ص ٣٢٤، حديث ٦١؛ المصنّفات الأربعة، التنبيهات العليّة( أسرار الصلاة)، ص ٣٨.

[٢٠٢] - عوالي اللآلي، ج ١، ص ٣٢٤، حديث ٦٢؛ المصنّفات الأربعة، التنبيهات العليّة( أسرار الصلاة)، ص ٣٨.