موسوعة الإمام الخميني 48 (آداب الصلوة( آداب نماز)) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ١٣٦ - فصل دوم در مواظبت از وقت

وقت احمدى تناسب پيدا نكند. به موسى عليه السلام در ميعادگاه «فَاخْلَعْ نَعْلَيْكَ‌»[١٩٨] خطاب رسيد، و آن را به «محبت اهل» تفسير كردند[١٩٩]، و به رسول ختمى امر به حبّ على شد[٢٠٠]. در قلب از اين سرّ جذوه‌اى است كه دم از او نزنم؛ تو خود حديث مفصّل بخوان از اين مجمل.

فصل دوم در مواظبت از وقت‌

اى عزيز! تو نيز به قدر ميسور و مقدار مقدور، اين وقت مناجات را غنيمت شمار و به آداب قلبيه آن قيام كن؛ و به قلب خود بفهمان كه مايه حيات ابدى اخروى و سرچشمه فضائل نفسانيه و رأس المال كرامات غير متناهيه، به مراودت و مؤانست با حق است و مناجات با او؛ خصوصاً نماز كه معجون روحانى ساخته شده با دست جمال و جلال حق است و از جميع عبادات جامع‌تر و كامل‌تر است. پس، از اوقات آن حتى الامكان محافظت كن و اوقات فضيلت آن را انتخاب كن كه در آن نورانيتى است كه در ديگر اوقات نيست. و اشتغالات قلبيه خود را در آن اوقات كم كن بلكه قطع كن. و اين حاصل شود به اين‌كه اوقات خود را موظّف و معيّن كنى، و براى نماز، كه متكفّل حيات ابدى تو است، وقتى خاصّ تعيين كنى كه در آن وقت كارهاى ديگرى نداشته باشى و

[١٩٨] -« إِنِّي أَنَا رَبُّكَ فَاخْلَعْ نَعْلَيْكَ ...»؛« همانا من پروردگار تو هستم، كفش‌هايت را درآور ...».( طه( ٢٠): ١٢)

[١٩٩] - كمال الدين، ج ٢، ص ٤٦٠، حديث ٢١؛ بحار الأنوار، ج ١٣، ص ٦٥، حديث ٤.

[٢٠٠] - بصائر الدرجات، ص ٩٤، حديث ٩؛ بحار الأنوار، ج ٣٩، ص ٢٤٨، حديث ١١.