راه روشن (ترجمه المحجة البيضاء) - الفيض الكاشاني - الصفحة ٥٠٦ - چگونگى ورود به گرمابه و آداب آن

و اگر بر چهره زشتى نظر افكند منكر و نكير و مأموران دوزخ را ياد مى‌كند، و اگر آواز هولناكى به گوشش برسد نفخه صور در ذهن او تداعى مى‌شود، و اگر چيز خوبى به چشمش بخورد نعمتهاى بهشت را به ياد مى‌آورد، و اگر در بازار يا خانه واژه «آرى» يا «نه» را بشنود به ياد روزى مى‌افتد كه پس از پايان حساب به او پاسخ ردّ يا قبول خواهند داد. چقدر سزاوار است كه اين حالت بر قلب صاحبدلان غلبه داشته باشد، زيرا آنچه او را از اين حالت منصرف مى‌كند امور و مقاصد دنيوى است، و اگر او از جمله كسانى نباشد كه دلشان قفل و ديده بصيرتشان كور شده است چنانچه مدّت اقامت خود را در دنيا با مدّت توقّف خود در آخرت مقايسه كند، عمر خود را در دنيا بسيار حقير و ناچيز خواهد ديد» پايان گفتار غزّالى.

در الفقيه آمده است: يكى از آداب حمّام اين است كه انسان فرزندش را به همراه خود به گرمابه نبرد تا مبادا نظرش بر عورت او افتد.

پيامبر (ص) فرموده است: «هر كس به خدا و روز بازپسين ايمان دارد زنش را به گرمابه نفرستد». همچنين فرموده است: «هر كس از زنش اطاعت كند، خداوند او را به صورت در آتش مى‌اندازد.» پرسيدند: اين اطاعت چيست؟ فرمود: «اين كه زنش از او بخواهد به تعزيه و عروسى و حمّام رود، و جامه نازك بپوشد و شوهرش به او پاسخ مثبت دهد.»

امام صادق (ع) فرموده است: «در گرمابه تكيه مده، چه اين كار پيه كليه‌ها را آب مى‌كند، و در آن موها را شانه مزن كه مو سست مى‌شود، و سر را با گل مشوى زيرا چهره را زشت مى‌كند، و در حديث ديگر است كه غيرت را از ميان مى‌برد، و سفال را بر بدن خود نمال كه ايجاد برص مى‌كند، و لنگ را به صورت خود مكش كه آبرو را مى‌برد- روايت شده منظور گل مصر و سفال شام است- و مسواك كردن در گرمابه موجب وباى دندانهاست، و با غساله آب حمام وضو و غسل جايز نيست.»

ابو الحسن موسى بن جعفر (ع) فرموده است: «ناشتا وارد حمام نشويد مگر