خاك پست را به خود بپذيرند. همچنين به نظر مى‌رسد كه اگر نتوان دل را از صفات نكوهيده پاك و به خويهاى پسنديده آراست بايد براى سركوب و تحقير آن او را به قيام وادار و با تازيانه خفّت و ذلّت او را به حركت درآورد. شايد مولاى رحيم و سرور كريم به او نظر افكند، و چون او را شكسته‌حال و فروتن بيند پرتوى از انوار درخشان خود را متوجّه او فرمايد، چه او مطابق آنچه در اخبار آمده در نزد دلهاى شكسته است.

اينك آنچه انسان را به رو آوردن به سوى خدا و جبران غفلتها و سهل‌انگاريهاى گذشته وامى‌دارد براى وى روشن شده است، و از جمله اين قبيل اسرار كه در اخبار وارد شده گفتار امام صادق (ع) مى‌باشد كه فرموده است:

«هر گاه اراده طهارت و وضو كردى با آب آن چنان ديدار كن كه گويا با رحمت خدا ديدار كرده‌اى، زيرا خداوند متعال آب را كليد قرب و مناجات خويش قرار داده، و آن را رهنماى بساط خدمت خود معيّن كرده است.»«٩٠»

همچنان كه رحمت حق تعالى گناهان بندگان را مى‌شويد، آب نيز به تنهايى نجاسات ظاهرى را پاك مى‌كند چنان كه خداوند متعال فرموده است: وَ هُوَ الَّذِي أَرْسَلَ الرِّياحَ بُشْراً بَيْنَ يَدَيْ رَحْمَتِهِ وَ أَنْزَلْنا من السَّماءِ ماءً طَهُوراً«٩١» و نيز: وَ جَعَلْنا من الْماءِ كُلَّ شَيْ‌ءٍ حَيٍّ«٩٢»، پس همان گونه كه خداوند همه نعمتهاى دنيا را به وسيله آب زنده ساخته«٩٣»، همچنين بر پايه فضل و رحمت خود حيات دلها را در

«٩٠» مصباح الشريعه باب دهم (بسيارى از علما در صحت انتساب اين كتاب به امام صادق (ع ) ترديدكرده اند از جمله علامه بزرگ مرحوم حاج سيد شهاب الدين نجفى مرعشى در مقدمه خود براحقاق الحق اين كتاب را ساخته دست صوفيان دانسته است م )

«٩١» فرقان / ٤٨: او كسى است كه بادها را فرستاد تا پيشاپيش بر رحمت او بشارت دهند و از آسمانى آبى پاك كننده نازل كرديم

«٩٢» انبياء / ٣٠: هر چيز زنده اى را از آب قرار داديم

«٩٣» ذكر آيه اخير در اين جا مناسب ندارد زيرا معناى آن اين است كه ماهر جاندارى را از آب آفريديم و نظير آيه اى است كه در آن فرموده است : ((و خداوند هر جنبنده اى را از آب آفريده است )) و ظاهر اين است كه مراد از آب نطفه است و زمانى اين آيه مى تواند در اين جا مثال واقع شود كه ((حيا)) به نصب خوانده شود تا مفعول دوم جعلنا باشد