راه روشن (ترجمه المحجة البيضاء) - الفيض الكاشاني - الصفحة ٤١٤ - باب ششم در معاد

در خبر است كه «حاكم بر حوض در روز قيامت امير مؤمنان (ع) است، دوستانش را از آن سيراب، و دشمنانش را از آن دور مى‌كند.»«٣٤»

فصل‌

بهشت و دوزخ حقّ است، و اين دو آفريده شده و هم اكنون موجودند، بلكه هيچ كس از دنيا نمى‌رود مگر آن كه جايگاه خود را در يكى از اين دو محلّ مى‌بيند. اين سخنان بنا به رواياتى است كه در اين باب از ائمّه هدى رسيده است«٣٥» بهشت سراى جاويد و سلامت است، در آن پيرى و بيمارى نيست، درد، آفت، عجز و ناتوانى، همّ و غمّ، نيازمندى و نادارى در آن وجود ندارد. سراى بى‌نيازى و سعادت، و خانه اقامت و كرامت است. اهل بهشت در آن دچار رنج و خستگى نمى‌شوند، و آنچه نفوس مايلند و چشمها از آن لذّت مى‌برند در آن براى آنها موجود است، و تا ابد در آن به سر خواهند برد«٣٦».

لذّات بهشتيان متنوّع است. بعضى از آنها در زمره فرشتگان به تسبيح و تقديس خداوند متنعمّند، و برخى به استفاده از انواع خوردنيها، آشاميدنيها، ميوه‌ها، اريكه‌ها و حور العين و به خدمت گرفتن غلامانى جاودانى و نشستن بر فرشها و تكيه دادن بر بالشها، و پوشيدن لباسهاى ديبا و حرير مشغولند، و هر يك از آنها به آنچه راغب است و همّت او به آن تعلّق گرفته مشغول و از آن در التذاذ است، بول و غايط نمى‌كنند، بلكه تنها آروغ و عرقى در آنها پديد مى‌آيد كه مانند بوى مشك است، حمد و تسبيح خداوند را بر آنها الهام مى‌كنند، چنان كه به نفس الهام مى‌شود، و پيوسته بر جمال و زيبايى آنها افزوده مى‌گردد، همان گونه كه در دنيا پيوسته بر زشتى و پيرى آنها افزوده مى‌شد.