راه روشن (ترجمه المحجة البيضاء) - الفيض الكاشاني - الصفحة ٤٠٨ - باب ششم در معاد

وَ إِنْ مِنْكُمْ إِلَّا وارِدُها كانَ عَلى‌ رَبِّكَ حَتْماً مَقْضِيًّا» «١٣»

.

از امام صادق (ع) روايت شده است كه: «صراط از مو باريكتر و از شمشير تيزتر است. برخى از مردم مانند برق، بعضى مانند تاخت آوردن اسب، دسته‌اى بر سرين خود، و گروهى قدم زنان از آن عبور مى‌كنند، و برخى هم خود را به آن آويزان كرده از آن مى‌گذرند در حالى كه آتش قسمتى از بدن آنها را فرا گرفته، و قسمتى از آن واگذاشته است.»«١٤»

و نيز فرموده است: «صراط راه معرفت خداست، و آن دو صراط است، يكى در دنيا و ديگرى در آخرت، امّا صراطى كه در دنياست عبارت از امامى است كه خداوند فرمانبردارى از او را بر مردم واجب كرده است هر كس در دنيا او را بدين صفت بشناسد، و به هدايت او تمسّك جويد از صراطى كه در آخرت پل جهنّم است به آسانى عبور خواهد كرد، و كسى كه در دنيا او را به امامت نشناسد گامهايش بر صراطى كه در آخرت است مى‌لغزد و به دوزخ مى‌افتد.»«١٥»

معناى حديث اين است كه امام طريق معرفت خداوند، و هدايت كننده مردم به راه اوست چه از راه گفتار و چه كردار، از اين رو كسى كه امام خود را در دنيا بشناسد، و به هدايت او تمسّك جويد، و به سنّت او عمل كند، و در صراط مستقيمى كه در دنيا امام در آن حركت مى‌كند گام بردارد، يعنى روش او را در اعمال و اخلاق پيروى كند، چنان كه خداوند از زبان پيامبر ما (ص) مى‌فرمايد: وَ أَنَّ هذا صِراطِي مُسْتَقِيماً فَاتَّبِعُوهُ«١٦»، او بى‌شكّ رستگار است و از صراط آخرت عبور خواهد كرد، امّا آن كه امام خود را نشناخته، و به طريقه او هدايت نيافته، و مطابق آن عمل نكرده است انسان نابودى است كه قدمش بر صراط آخرت خواهد لغزيد.