راه روشن (ترجمه المحجة البيضاء) - الفيض الكاشاني - الصفحة ٣٢٩ - فصل وصيّتهاى سيّد بن طاووس

تقويت و نيرومند سازند، و به دانشجو بگويند: نياز تو اين است كه صفات مؤثر عالم و صانع قديم را بشناسى، و صفات او به آسانترين وجهى كه خداوند از او خواسته و شارع مقدّس او را بدان مكلّف ساخته است، به طور قاطع براى وى ثابت مى‌گردد. سپس بر اساس رهنمودهاى پيامبر و ائمه (ع) و پيروان راستين و با استقامت آنها راه شناخت نبوّت و امامت را به او بياموزند، زيرا دانستن اينها براى كسى كه در پى سلامت و به دست آوردن سعادت روز قيامت باشد كافى است.

امّا حفظ الفاظ تازه‌اى كه ميان متكلّمان رايج شده، و صفاتى كه اينان براى اهل مجادله و مناظره ذكر كرده‌اند كار كسى است كه از اداى واجبات الهى كه براى او معيّن گشته و او را محدود ساخته است فراغت يافته باشد، و بخواهد براى خدا كار كند، و با ردّ گمراهان و رهزنان از هر فرقه و امّتى كه ميان بندگان خدا و معرفت صحيح حايل شده و مانع رسيدن به آن هستند خالصانه رضاى او را به دست آورد، و كسى كه از اين دانش وسيع و گسترده بهره‌مند است بايد همواره راه رفق و سازگارى در پيش گيرد، و با مخالفان خود با مهربانى و رأفت مناظره كند، تا از خطرات اين راه مصون ماند، و گرنه بى‌ترديد دستخوش هلاكت است.

مى‌گويم: تمامى سخن در سود و زيان علم كلام و تحقيق و بررسى آن به خواست خداوند در باب هفتم اين كتاب خواهد آمد.

فصل‌

چون ثابت شد كه پيامبر ما (ص) بهترين راهنما به سوى خداوند است مى‌گوييم: ترديدى نيست كه رسول اكرم (ص) براى جانشينى خود دو چيز گرانقدر را كه كتاب خدا و عترت اوست پس از خود به جا گذاشته، و چنان كه اخبار عامّه و خاصّه با اختلاف در الفاظ و اتّفاق در معنا عموما دلالت دارند، پيامبر (ص) امّت را به تمسّك به اين دو وصيّت فرموده است. در يك روايت آمده است: «من چيزى را در ميان شما به جا مى‌گذارم كه اگر به آن تمسّك‌