راه روشن (ترجمه المحجة البيضاء) - الفيض الكاشاني - الصفحة ٥٨٨ - فصل طهارت

دخول وقت نماز در دلت شادى و بر چهره‌ات خوشحالى ظاهر شود، زيرا آن سبب تقرّب توبه خداوند و وسيله‌اى براى رستگارى توست. بنابراين با گرفتن طهارت و حفظ نظافت و پوشيدن لباس شايسته خود را براى راز و نياز گفتن با خدا آماده كن، چنان كه اگر بخواهى بر يكى از شاهان دنيا وارد شوى خود را براى آن مهيّا، و او را با وقار و آرامش و بيم و اميد ديدار مى‌كنى. و نيز بايد عظمت و جلال حق تعالى و نقصان قدر و كمال خود را در اين موقع به ياد آورى.

از يكى از همسران پيامبر (ص) روايت كرده‌اند كه گفته است: ما با پيامبر خدا (ص) گفتگو مى‌كرديم امّا چون وقت نماز فرا مى‌رسيد آن حضرت براى خدا چنان از همه چيز روى مى‌گردانيد كه گويى ما را نمى‌شناخته و ما نيز او را نمى‌شناخته‌ايم. على (ع) چون وقت نماز مى‌شد به خود مى‌پيچيد و مى‌لرزيد به او مى‌گفتند: اى امير مؤمنان! تو را چه شده است؟ مى‌فرمود: وقت اداى امانتى رسيده است كه خداوند آن را بر آسمانها و زمين و كوهها عرضه كرد، و آنها از تحمّل آن ابا كردند و از آن بيمناك شدند. و نيز علىّ بن الحسين (ع) هنگامى كه براى وضو گرفتن آماده مى‌شد رخسارش زرد مى‌گشت، و جز اينها اخبار ديگرى در دست است.

فصل: طهارت‌

غزّالى مى‌گويد: امّا طهارت چون آن را در جايگاه خود كه ظرف دورتر نماز، و در لباست كه غلاف نزديكتر، و پس از آن در پوست تنت كه قشر نزديك توست به جا آوردى، از طهارت مغز و ذات خود كه همان دل است غافل مباش، و با آب توبه و پشيمانى از گناهان گذشته آن را بشوى، و عزم خود را بر ترك آنها در آينده جزم كن، و باطنت را كه نظرگاه معبود توست طهارت ده.

مى‌گويم: ما در كتاب اسرار طهارت سخنانى از امام صادق (ع) و برخى از دانشمندان خودمان در اين باره نقل كرده‌ايم كه بايد بدان جا مراجعه شود.