راه روشن (ترجمه المحجة البيضاء) - الفيض الكاشاني - الصفحة ٤٠٣ - فصل شماره امامان و نصوص وارد درباره آنان

زمين نداى اذان سر داده مى‌شود، و دين خدا در سر تا سر زمين مستقرّ مى‌گردد وى همان مهدى است كه پيامبر (ص) از او خبر داد. و فرموده است هنگامى كه ظهور كند عيسى بن مريم (ع) از آسمان فرود مى‌آيد، و در پشت سر او نماز مى‌گزارد. هر كس امامت يكى از اين امامان را انكار كند به منزله آن است كه نبوّت همه پيامبران را منكر شده است. امام صادق (ع) فرموده است: «كسى كه منكر آخرين ما باشد مانند كسى است كه نخستين ما را انكار كرده است.»«٨٠»

از پيامبر (ص) روايت شده كه فرموده است: «هر كس امامت على (ع) را پس از من انكار كند نبوّت مرا انكار كرده، و آن كه نبوّت مرا منكر شود ربوبيّت خداوند را انكار كرده است.»«٨١» و آن كه درباره آنها غلوّ و زياده‌روى كند به منزله كسى است كه نسبت به آنها كوتاهى و تقصير كرده بلكه از او نيز بدتر است. از ائمّه (ع) نقل شده كه فرموده‌اند: «دو كس در مورد ما نابود مى‌شوند، يكى دوستى كه در محبّت زياده‌روى كند و دچار غلوّ گردد، ديگرى دشمنى كه نسبت به ما كوتاهى ورزد.»«٨٢»

فصل‌

از الطاف و تفضّلات خداوند- كه حمد و سپاس بى‌كران ويژه اوست- بر ما اين است كه امامانى مشهود و ظاهر يكى پس از ديگرى در ميان ما قرار داد، هر چند امامت اينان از نظر دشمنان ما مستور بود، و اين امر تا سال ٢٦٠ هجرى ادامه يافت. سپس بعد از غيبت آخرين امام (ع) تا نزديك سال ٣٣٠ سفيرانى براى آن حضرت مقرّر فرمود، شيعيان در اين مدّت نسبتا طولانى علوم ظاهرى و باطنى را هر يك به اندازه شايستگى و رتبه و منزلت خويش با اطمينان‌