راه روشن (ترجمه المحجة البيضاء) - الفيض الكاشاني - الصفحة ٣٤٥ - فصل موقعيت اهل بيت (ع) در كتاب خدا

بندگان او در سايه هدايت آنان خدا را پرستش مى‌كنند، و شهرها در پرتو انوار آنها روشنى مى‌گيرند، خداوند آنان را مايه حيات مردم، و چراغهاى تابان در تاريكيها، و رمز و كليد گفتارها و ستونهاى اسلام قرار داده، و نظام طاعت و كمال واجب خود را در آنچه مردم مى‌دانند تسليم در برابر آنها قرار داده، و رجوع به آنها را در آنچه نمى‌دانند واجب ساخته و غير آنها را منع كرده است از اين كه درباره چيزى كه نسبت به آن جاهلند سخن گويند، و آنچه را نمى‌دانند انكار كنند زيرا خداوند متعال اراده كرده است هر كس از آفريدگانش را كه بخواهد از ناگوارى تيرگيها و سختى رويدادها مى‌رهاند. ذلِكَ من فَضْلِ الله عَلَيْنا وَ عَلَى النَّاسِ وَ لكِنَّ أَكْثَرَ النَّاسِ لا يَشْكُرُونَ.«٥٦»

فصل‌

آنچه از امور دين در كتاب خدا و سنّت پيامبر اكرم (ص) و كلمات اهل بيت عصمت (ع) از آن ذكرى به ميان نيامده بايد نسبت به آن سكوت اختيار، و از پرداختن به آن خوددارى كرد، و آگاهى از آن را به خدا و پيامبر (ص) و خاندان او واگذاشت، زيرا از حقوق الهى بر بندگان است كه آنچه را مى‌دانند بگويند، و از گفتن آنچه نمى‌دانند بازايستند، اين سخن امام باقر (ع) است.«٥٧»

امام صادق (ع) فرموده است: «زنهار كه براى مردم طبق رأى خود فتوا دهى، يا به آنچه نمى‌دانى معتقد شوى كه همينها مايه هلاكت هلاك‌شدگان بوده است.»«٥٨»

در وصيّتهاى امير مؤمنان به فرزندش امام حسن (ع) آمده است «سخن درباره چيزى را كه نمى‌دانى و گفتار پيرامون امرى را كه مكلّف به آن نيستى رها ساز، و از گذشتن از راهى كه بيم گمراهى آن را دارى خوددارى كن، زيرا بازايستادن به هنگام سرگشتگى در وادى گمراهى از دچار شدن به امور هولناك‌