مراد اين نيست كه ميان آنها اختلافى وجود داشته است، زيرا اقوال و افعال آنها همه يكى است. بنابراين روشن شد كه فرقه ناجيه از اين امّت تنها گروهى است كه به ريسمان محكم قرآن و اهل بيت (ع) كه كشتى نجاتند تمسّك جسته‌اند و پيرو و دوستدار آنها بوده، و در علم و عمل بر طريق آنها گام برداشته، و اعتقادات دينى و اعمال شرعى خود را از آنها فرا گرفته‌اند، چرا كه حقّ در همه حال با آنها و در آنهاست و اهل خانه به آنچه در خانه است داناترند.

امّا آنچه درباره اختلاف امّت روايت شده است معناى ديگرى دارد، و مؤيّد اين است آنچه شيخ طبرسى در كتاب احتجاج«٤٢» خود از عبد المؤمن انصارى روايت كرده كه گفته است: به ابى عبد الله (ع) عرض كردم: دسته‌اى روايت مى‌كنند كه پيامبر (ص) فرموده است: «اختلاف امّتم رحمت است.» فرمود:

«راست گفته‌اند عرض كردم: اگر اختلاف آنها رحمت است، پس اجتماع آنها عذاب مى‌باشد؟ فرمود: مقصود اين نيست كه شما و آنها عقيده داريد، بلكه منظور آن حضرت قول خداوند متعال مى‌باشد كه فرموده: فَلَوْ لا نَفَرَ من كُلِّ فِرْقَةٍ مِنْهُمْ طائِفَةٌ لِيَتَفَقَّهُوا في الدِّينِ وَ لِيُنْذِرُوا قَوْمَهُمْ إِذا رَجَعُوا إِلَيْهِمْ لَعَلَّهُمْ يَحْذَرُونَ«٤٣» و دستور داده است تا به سوى پيامبر خدا (ص) كوچ، و نزد آن حضرت رفت و آمد كنند، و دانش بياموزند، سپس به سوى قوم خود بازگشته، آنها را آموزش دهند، بنابراين منظور آمد و شد در شهرهاست، نه اختلاف در دين، چه دين يك چيز بيش نيست.»

سرور ما امام صادق (ع) فرموده است: «هر علمى از اين خانه بيرون نيامده باطل است، و با دست اشاره به خانه خود كرد، و به يكى از اصحابش فرمود: اگر علم صحيح را خواهانى آن را از اهل بيت پيامبر (ص) فراگير، چه آن را ما

«٤٢» ص ١٩٤ چاپ نجف و ص ١٨٦ چاپ تهران معانى الاخبار صدوق ص ١٥٧

«٤٣» توبه / ١٢٢: چرا از هر گروهى طايفه اى از آنان كوچ نمى كند تا در اين آگاهى پيدا كنند و به هنگام بازگشت به سوى قوم خود آنها را هشدار دهند شايد (از مخالفت اوامر پروردگار) بترسند وبرحذر باشند