مثل كسى كه با ابداع آنچه مخالف سنّت است به اصل دين ضربه مى‌زند، و آن كه تنها گناهى را مرتكب مى‌شود مانند كسى است كه در برابر پادشاه سر به نافرمانى بردارد و بخواهد سلطنت او را زايل كند، و آن كه در انجام دادن خدمت معيّنى پادشاه را نافرمانى كرده است اين نافرمانى گاهى بخشوده مى‌شود، در حالى كه گناه آن كسى كه زوال دولتش را خواسته است نابخشودنى است. يكى از دانشمندان گفته است: آنچه پيشينيان در آن سخن گفته‌اند خاموش بودن از آن جفاست، و در آنچه آنها سكوت كرده‌اند سخن گفتن از آن تكلّف و نابجاست.

ديگرى گفته است: حق گران است هر كه از آن تجاوز كند ستم كرده و هر كس در آن كوتاهى كند عجز نشان داده، و آن كه در مورد آن سكوت كند به آن اكتفا كرده است. پيامبر (ص) فرموده است: «روش ميانه را برگزينيد كه تندرو به آن باز مى‌گردد و عقب افتاده به آن مى‌رسد.»«١١٧» ابن عبّاس گفته است:

گمراهى در دلهاى اهل آن شيرين است، خداوند فرموده است: وَ ذَرِ الَّذِينَ اتَّخَذُوا دِينَهُمْ لَعِباً وَ لَهْواً«١١٨» و نيز: أَ فَمَنْ زُيِّنَ لَهُ سُوءُ عَمَلِهِ فَرَآهُ حَسَناً«١١٩»، بنابراين هر چه پس از صحابه پديد آورده‌اند، و بيرون از حدّ ضرورت و نياز بوده لعب و لهو و بازيچه است. يكى از عارفان گفته است: اين كه ابدال در اطراف زمين پراكنده شده، و از ديد همگى مردم پنهان مانده‌اند براى اين است كه آنها

«١١٥» عراقى گفته است : اين حديث را دارقطنى درالافراء از حديث انس به سندى ضعيف نقل كرده است

«١١٦» ما به مدرك اين حديث دست نيافتيم

«١١٧» ما اين حديث از جز در النهايه ابن اثير نيافته ايم در حديث منقول از على (ع ) آمده است : بهترين افراد اين امت آنهايى هستند كه روش ميانه را بر مى گزينند و در اين معنا رواياتى از اهل بيت (ع )وارد است از جمله آنها اين كه ((شما پشتى ميانه باشيد تا تندرو به شما باز گردد و عقب مانده به شما بپيوندد كافى ج ٢ ص ٧٥

«١١٨» انعام / ٧٠: كسانى كه دين خود را به بازى و سرگرمى گرفتند

«١١٩» فاطر / ٨: آيا كسى كه عمل بدش براى او زينت داده شده است و آن را خوب و زيبا مى بيند