همچنين ممكن است در بسيارى از آيات قرآن، مراد از فساد در روى زمين به تباهى كشاندن و برهم زدن نظم اجتماعى باشد كه در پى آن نظام هستى(در بعد مادى) نيز فاسد و تباه مى‌شود.

در اين جا به مصاديقى از فساد به معناى برهم زدن نظام اجتماعى كه در قرآن آمده است، اشاره مى‌كنيم:

١. فعاليّت‌هاى دشمنان داخلى از جمله منافقان بر ضدّ نظام كه آيه {وإذا قيل لهم لا تفسدوا في الارض قالوا إنّما نحن مصلحون} (٣١)؛ چون(موءمنان) به آنان(منافقين) بگويند در زمين فساد نكنيد پاسخ دهند كه ما اصلاح كننده هستيم، به اين مطلب اشاره دارد.

٢. اقدامات فساد بر انگيز مترفان و عافيت طلبان؛ مانند داستان قارون كه آيه {...ولاتبغ الفساد في الارض ...} (٣٢)؛ ... و برروى زمين فتنه و فساد برميانگيز... بيانگر آن است.

٣. اقدامات ستمگرانه و مهلكانه ءطاغوتيان و شاهان ستمگر كه در دو آيه زير به آن اشاره شده است:

{قالت إنّ الملوك إذا دخلوا قرية أفسدوها...} ؛ (٣٣)

پادشاهان چون به ديار و كشورى درآيند(حمله برند) آن را فاسد(ويران) سازند....

و إذا تولّى سعى في الارض ليفسد فيها و يهلك الحرث و النّسل.... (٣٤)

(٣٠) سوره موءمنون، آيه٧١.
(٣١) سوره بقره، آيه١١.
(٣٢) سوره قصص، آيه٧٧.
(٣٣) سوره نمل، آيه٣٤.
(٣٤) سوره بقره، آيه ٢٠٥.