احتياط، شرط بودن صفات ياد شده و رعايت آنهاست و اين، با استفاده مقام‌هاى بالاتر، از اخبار تشكيلات خبرى دشمنان و بيگانگان منافاتى ندارد؛ هرچند اعضاى اين تشكيلات از صفات پيش گفته برخوردار نباشند.

چگونگى خبررسانى

خبررسانى مطلوب و ثمر بخش، مشروط به امورى چند است:

١. خبر گير بايد اطلاعات دريافتى خود را تنها، به فردى ارائه كند كه اجازه دارد؛ چرا كه خبردهى به ديگرى چه بسا سبب ضعف و سستى يا پراكندن فحشا گردد. بنابراين سرپيچى از موارد اذن، حرام است؛ چنان كه پيامبراكرم(ص) به حبّاب بن منذر دستور داد:

هنگامى كه ميان مسلمانان هستم برايم خبرنياور؛ مگر زمانى كه تعداد مخالفان را اندك ديده باشى. (١٣٦)

زيرا اعلام آشكاراى خبر، سبب ضعف، و سستى در جامعه اسلامى مى‌گردد. همچنين رسول خدا به «خوّات» دستور داد تنها، آن حضرت را از خبر آگاه كند:آن جا كه فرمود:

خوب نگاه كن ببين جايى هست كه آنها از آن غافل باشند؛ اگر ديدى مرا با خبر كن. (١٣٧)

ازاين رو، مأموران تجسّس بايد در ارائه خبر به كسانى كه اجازه ندارند، خويشتن دار و هوشيار باشند؛ درغير اين صورت به سبب ايجاد وهن و ضعف و اشاعه فحشا و غيبت، گناهكار و فاسق خواهند بود؛ چرا كه از محدوده مشروع بيرون رفته و درگرداب حرمت غيبت و پراكندن فحشا گرفتار آمده‌اند.

٢. در خبر رسانى بايد تمام آنچه را ديده [بى كم و كاست] گزارش كند؛ زيرا

(١٣٦) المغازى، ج١، ص٢٠٧.
(١٣٧) همان، ج٢، ص٤٦٠.