فرمود: هر كس شرايطى را كه خداوند متعال درمورد جنگ و جهاد براى مجاهدان بيان كرده داشته باشد، اجازه دارد كه به سوى خدا دعوت كند و كسى كه آن شرايط را ندارد، اجازه جهاد ندارد و نمى‌تواند به سوى خدا دعوت كند؛ مگر اين كه آن شرايط را پديد آورد.

سوءال كننده از خصوصيات كسى سوءال كرده كه مى‌تواند به سوى خدا دعوت كند و درراه او جهاد نمايد و امام(ع) در جواب فرموده: هركسى كه داراى شرايطى باشد كه خداوند براى مجاهدان شرط كرده است مى‌تواند به اين كار اقدام كند. با در نظر گرفتن كل حديث، آشكارا استفاده مى‌شود كه اين شرايط، همان شرايط مذكور در سوره توبه است: {العابدون الحامدون....}

چكيده آن شرايط، داشتن تقوا و دورى همه جانبه از نافرمانى خداست. پس كسى كه پرهيزكار واقعى باشد مى‌تواند به سوى خدا دعوت كند و به جهاد بخواند؛ اگر چه اين فرد فقيه عادل يا موءمن صالح باشد.

امّا انصاف اين است كه اين حديث درمقام بيان اوصاف مجاهدان به معناى اعم است؛ يعنى كسانى كه درجنگ حاضر مى‌شوند و درجهاد عليه كفار شركت مى‌كنند. پس اين حديث دلالت مى‌كند بر اين كه هر سرباز مبارز با دشمنان اسلام، بايد اين شرايط را داشته باشد؛ اما آن كه مردم را به سوى جهاد دعوت مى‌كند بايد ببينيم آيا او هم مثل يكى از سربازان است يا اين كه درمورد او شرايط ديگرى وجود دارد؟حديث درمقام بيان اين مطلب نيست.

امام در بخشى از حديث مى‌فرمايد: