دربسيارى از معاونان و كاركنان، رگه اى از خود بزرگ بينى، فخرفروشى و خودپسندى وجود دارد.بيشتر آنها دراندك زمانى از مردم به ستوه مى‌آيند؛ از جرّوبحث دلتنگ مى‌شوند و ازمراجعه مردم به آنها[زود] به تنگ مى‌آيند؛ حال آن كه مردم را گريزى از درخواست نيازهايشان نيست.

پس هرگاه مردم يك صدا براين باور بودند كه در پاسخ نيازهاشان، سستى و درشت خويى شده است و خواستار خرده گيرى بر آن شدند و بار او(معاون) را بردوش تو افكندند[ازاين امر آزرده خاطر مباش [چه آن كه، اين به صلاح توست و امور تو را به سامان مى‌رساند؛ افزون برآن كه پاداش و بهره بزرگى نزد خداى متعال خواهى داشت ـ إن شاء اللّه‌ ـ. (١١٧)

١٣. امام على(ع) دربيان آنچه لازم است حاكم در باره كاركنان و زير دستانش رعايت كند، خطاب به مالك اشتر فرمود:

...افزون براين، ازگماردن مراقبانى امين و حق گو با مردم، بركاركنانت دريغ مكن تا فساد هر مفسدى از زيردستان را گزارش دهند و مردم بدانند كه تو از كم كارى و ناكارايى آنان با خبرى. (١١٨)

١٤. پيامبراكرم درفرمانى به اميرموءمنان و در بيان امورى كه لازم است حاكم در باره كاركنان و زير دستانش رعايت كند، فرمود:

شجاعان و دليران را با هركارنيك آشنا كن و چشمان آنها را برحالت‌ها و مايه‌هاى ژرف خويش بگشاى. تمجيد نيكو، پى گيرى فراوان از تك تك آنها و آنچه د رهر جا و پيش روى مردم از خود نشان مى‌دهد و آشكار نمودن كار كرد او از سوى تو، هرانسان شجاع را به خود مى‌آورد و هر انسان ديگر را برمى انگيزد.

با تمام اينها، ازگماردن مراقبانى امين و درست كردار برآنها غافل مشو تا در

(١١٧) دعائم الاسلام، ج١، ص٣٥٠و٣٦٥.
(١١٨) تحف العقول، ص٨٩.